Edmond Dantes

ÜLKEMDEKİ GARİP DEMOKRASİ

2008-06-01T07:14:00.000-07:00

uzun süredir gündemle ilgili yazılarıma ara vermiştim.şimdi tekrar yazılarıma devam edeyim diye oturdum blog sayfamın başına ne yazayım diye düşünmeye başladım.aslında son dönemde o kadar garip demokratik olaylar bir kac fikrimi anlatmak istedim.
bir benim fikrim eksik diye düşündüm.
hatırlarsanız turuncuyakomoz.blogspot.com ekonomi yazdığım blogumda akp nin kapatılma davasının bir gün öncesinde yazdığım bir yazıda yabancı bir finans kurulışunun müşterilerine gönderdiği türkiye raporunda bu kapatma davası ima edilmiş müşterilerine türkiyede yatırımdan uzak durması tavsiye edilmişti.o yazıdan bugune kadar gecen olaylara baktım ki bu ulkede yaşayan ben ülkemde olan ve olabilecek olaylar hakkında yabancılar kadar bilgim yok. bu neden le sadece internetten topladığım akp nin anti laik uygulamalarına bir kaç örnek vereyimde anlayın ne demek istediğimi.

havadan konularla bile laikliğin altı oyuluyor: meteoroloji meslek liseleri öğrencilerine 4 adet yağmur duası ezberleme zorunluluğu getirildiği iddia edildi.
akp’li belediyelerin geçmiş dönemlere göre iki kat fazla yeşillendirme çalışması yaptığı belgelendi. şeriatı temsil eden yeşil ile rejim değişikliğine park, bahçe ve refüjlerden başladıkları açıkça görülmektedir.
akp’li istanbul belediyesi terkos ve ömerli barajları kıyısında her cuma günü 41 imama 41 yasin okutuyor. okunmuş sular şebekeye veriliyor, bu sayede insanların dini duyguları coşturularak amaçlanan şeriat devleti için taban oluşturuluyor.
vatansever türk tugayları konfederasyonunun internet sitesinde yer alan belgeye göre; dışişleri bakanı abdullah gül, ab’nin genişleme sorumlusu oli rehn ile gizli bir anlaşma yapmıştır. anlaşmaya göre, sinop – mersin hattının doğusu sözde ermenistan ve kukla kürdistan devletleri arasında paylaşılacak. ege bölgesi helen cumhuriyeti olacak. istanbul, sıcak sulara açılma emelinden bir türlü vazgeçmeyen rusya’ya bırakılacak. abdullah gül’e jest olarak da kayseri merkezli gülistan islam cumhuriyeti kurulacaktır.
erdoğan neden fenerbahçeli? fenerbahçe’nin bayrağı sarı-laciverttir. bayrak 15 dakika kezzaplı suda bekletildiğinde iki rengin karışmasından yeşil renk ortaya çıkmaktadır. erdoğan’ın şeriat özlemi takım tercihinde bile kendini ele vermektedir
akp iktidarı dini futbola bile alet etmiştir: akp döneminde eşi türbanlı olan ertuğrul sağlam beşiktaş teknik direktörü olurken, namaz kıldığı bilinen futbolcular sürekli ilk onbirlerde takımda yer bulmaya başlamışlardır. akp iktidarı döneminde anelka ve aurilio’nun müslüman olmaya zorlanması ve aynı iktidar döneminde ilhan mansız’ın (i.mansız) ise futbolu bırakmak zorunda kalması da dikkat çekmiştir.
kıssadan hisse bu ülkede yeterki sebeb ara al sana sebeb.daha ne olsun
not:bakmayın aklımda ne fikirler varda maalese ülkemdeki rüzgarın hangi yöne estiğini hala secemedim.sectiğim an bak bakalım ne yağdanlıklar var bende

yaşasın yeni zenginlerimiz ve demirbank

2008-03-16T13:23:00.000-07:00

yarın 17 mart 2008.turkiye tarihine yeni zenginler katılacak.yargı nın yasama ya mudahelesiyle oluşacak olan kara pazartesinin ülkemize kazandıracağı yeni zenginlerinin vatana hayırlı olmasını dileriz.eskiden demirbank reklamı vardı:demirbank iyi günler diler.artık yenisi var:demirbank sivil otoriteye müdaheleli günler diler

DEMOKRASİ,AKP,LAİKLİK VE YAPAY EKONOMİ

2008-03-16T13:07:00.000-07:00

bu yazıyı yazıyı yazmaya başladığımda akp ye yani demokrasiye mudaheleyi yazacaktım ama sonra ekonomi geldi aklıma.demokrasi yi ve ekonomiyi birleştirdiğimde bir sürü komplo teorisi geldi aklıma.bastım frene.cünkü bu ülkede kurumları eleştirirken elli defa düşüneceksin.nedenmi;cünkü eleştirelecek kurum ve kişiler kanunla kendinilerine koruma altına almışlar.yani nesli tükenmekte olan ...... kısmındalar.o zaman ; basitce akp ekonomisini anlatalım;

Türkiye’nin kamu kesimi iç borçları son 4,5 yılda (Ocak 2003 – Temmuz 2007 ) 149.8 milyar YTL’den 256.1 YTL’ye çıkmıştır. Aynı dönemdeki enflasyon artışının % 46,3 olduğunu dikkate alırsak iç borçlarımız reel olarak %17.4 artmıştır.Kamu kesimi dış borçları ise Hazine rakamlarına göre Ocak 2003 – Mart 2007 döneminde 70,5 milyar dolardan 87 milyar dolara çıkmıştır. Bu döneme ait ABD enflasyonu olan % 16’dan bu artışı arındırdığımız zaman dış borçlarımızın reel olarak %6 arttığını söyleyebiliriz.Türkiye’ nin son beş yıldaki GSMH büyümesinin % 31 olduğunu hatırlarsak kamu iç ve dış borçlarındaki gelişmelerin pozitif olduğunu ve yönetilebilir olduğunu söyleyebiliriz. Bu gelişme ilk etapta olumlu olarak gözüksede aslında gerçekle bağdaşmamaktadır. Dünya Bankası ile IMF kredileri ve IMF direktifleri ile ekonomimizin temellerine yerleştirilen ''saatsiz bomba''lar mali yapımızın bilinçli bir şekilde bozulmasına neden olarak kamu yatırımlarının tamamen ortadan kalkması sonucunu doğurmuştur.Her mali yıl sonunda bütçemizin faiz dışı fazla vermesi neoliberal bazı köşe yazarları ve AKP'li ekonomi kurmayları tarafından büyük bir başarı olarak gösterilmesine rağmen, burda ortaya çıkan vahim durum devletin asli görevlerinden olan kamu yatırımlarının ve en önemlisi istihdam yaratmanın ortadan kalkmasına neden olmaktadır. Mevcut konjünktürde bütçenin faiz dışı fazla vermesi demek; aslında yatırım yapmamak, yani jargon bir deyimle yan gelip yatmak demektir!!! Yukarıda bahis edilen pozitif rakamlar ve gelişmeler bu sistemin bir sonucudur.Peki Türkiye 2002-2007 döneminde Hong Kong % 29, Singapur % 27, ABD % 12, Fransa % 5, Almanya % 1, İtalya %0 büyürken % 31lik büyümeyi nasıl finanse etmiştir. Yukarıdaki anlatımla kamu kesimi borçlanması ile etmediğini gördük. Cevap özel kesim(reel sektör) borçlanmasıdır.Reel sektör borçlanmaları ikiye ayrılmaktadır. Şöyle ki; Türkiye' deki orta ve küçük ölçekli şirketler finansman ihtiyaçlarını ticari banka kredileri ile karşılamaktayken büyük şirketler(şirketler grubu) ve özellikle büyük holding gruplarının bünyesindeki şirketler ise küresel bazdaki likidite bolluğundan da yararlanarak finansman ihtiyaçlarını yurtdışından aldıkları sendikasyon kredileri ile karşılamaktadırlar. Sendikasyon kredileri belirli büyüklüklerin üzerinde olmaları gerektiği için orta ve küçük ölçekli şirketler tarafından kullanılamamaktadırlar.Merkez Bankası verilerine göre 2002 Ocak ayında bankacılık sektörünün verdiği ticari krediler toplam 41 milyar YTL’den 2007 Haziran ayında 195 milyar YTL’ye çıkmıştır.Sürekli gerileyen kurun da teşvikiyle özel sektörün dış borçlarıda (yurtdışından alınan sendikasyon kredileri) rekor düzeyde artarak ekonominin cari açıktan sonra yeni yumuşak karnı haline gelmiştir. Bu dönemde yurtdışından alınan sendikasyon kredilerinin tutarı 2002 Ocak ayında 43 milyar dolardan 2007 yılı Mart sonunda 126,4 milyar dolara çıkmıştır. Ticari banka kredileri nominal olarak % 380, enflasyondan arındırdıktan sonra ise %229 artmıştır. Sendikasyon kredileri ise %193 artmıştır. Sonuçta reel sektör önemli boyutta bir kur riski almıştır.Fakat bu iki tip finansman yöntemi arasında çok önemli bir fark vardır: Yurtiçinde yerleşik bankalardan kullanılan ticari banka kredilerinin % 15 civarında reel faiz maliyeti sözkonuyken yurtdışından kullanılan sendikasyon kredilerinin herhangi bir maliyetleri olmadığı gibi bu kredileri kullanan şirketlere ciddi bir reel getiri sağlamışlardır. Örneğin 2004 yılında yurtdışından % 7 faiz ile kullanılan ABD doları cinsi bir sendikasyon kredisinin ABD doları 2004 yılında % 4 düştüğü için Türk Lirası bazında % 3’lük bir maliyeti olmuştur. Başka bir anlatımla, 2004 yılında YTL ticari banka kredisi kullanan bir işletme sene sonunda % 25 faiz öderken; aynı miktarda fakat dolar($) cinsinden alınmış sendikasyon kredisi kullanan bir holding sadece % 3 faiz ödemiştir.Eğer yukarıdaki örnekteki büyük şirket sendikasyon kredisini yatırım veya işletme sermayesine eklemeden devlet iç borçlanma senetlerine (hazine bonosu ve tahvil) yatırım yaptı ise ki istihdamın artmaması bunu göstermektedir, o zaman bu şirket 2004 yılında % 17 reel getiri elde etmiştir. Son beş yılda yurtdışı kaynaklı kullanılan sendikasyon kredilerinin ortalaması 76,7 milyar dolardır ve yukarıdaki varsayımla ortalama yılda 13 milyar dolarlık bir gelir elde edilmiştir ve toplam olarak 5 yılda 65 milyar dolarlık bir kazanç söz konusudur ki bu korkunç bir getiridir ve bu durum Türkiye ekonomisindeki oyuncular arasındaki dengelerin alt-üst olmasını ve büyük oyuncuların daha da zenginleşmesini sağlamıştır. Halihazırdaki mevcut sistem 'büyük olanı koruyup', 'orta ve küçük olanlara' yaşam şansı tanımayacak şekilde işlemekte ve ülkede %3'lük kesimin varlığı ile %97'nin varlığını birbirine eşit hale getirerek; gelir dağılımında çok zengini daha çok zengin, çok fakiri daha çok fakir haline getiren bir dengesizlik yaratmaktadır. Ayrıca bundan daha önemli olan ve gözden kaçan durum AKP ekonomi yönetiminin ekonominin temellerine yerleştirmiş olduğu ''saatsiz bombalara'' ek olarak bu kredi sisteminin getirdiği dolaylı bir sonuç olarak reel sektöründe ekonominin işleyiş temellerine başka ''saatsiz bomba(2)'' lar yerleştirdiği gerçeğidir.Şimdi gelelim yurtiçindeki bankalardan % 15 ve üzerinde reel faizle ticari kredi kullanan şirketlere. Bu kredilerdeki 4,5 yıldaki % 229 reel artışı yatırımla açıklamak(istihdam artmamaktadır) mümkün değildir. Hizmet sektöründe yılda % 15 reel faizi karşılayacak bir karlılığa ulaşmak mümkündür. Ancak bu durum günümüz Türkiye'sinde asla ve kat'a gerçekleş(e)memektedir çünkü Çin ve uzakdoğu malları ile tam rekabet koşullarında çalışan üretim sektöründeki yerli firmalar için yılda % 15 kazanmak tam bir hayaldir. İşçilik, vergiler, enerji, lojistik vs gibi faktör fiyatlarının hepsi Çin ile karşılaştırılamayacak kadar yüksektir. Bu durumun vehameti ve önemi eskinin Merril Lynch memuru; günümüz kabinesinin hazineden sorumlu Devlet Bakanı Sn. Mehmet Şimşek tarafından ilk demeç olarak şöyle vurgulanmıştır; ''ekonomideki faktör fiyatlarını rekabetçi koşullara uygun hale getirmek lazımdır'' . Sadece ülkemizde üretim yapan ve arkalarında ileri teknoloji ve marka desteği olan yabancı firmalar bu oranın üstünde kar edip ayakta kalabilirler. Aslında zarar eden bir firmanın yapabileceği üç şey vardır:-Ya operasyonunu durdurup işini tasfiye etmek-Ya hızlı bir şekilde borclanarak büyümek-Yada yabancı kaynak sağlamak.Büyüyen bir firma operasyonel olarak karlı olmasa bile kağıt üzerindeki büyüklüğü dolayısıyla bankalardan ve mal aldığı tedarikçilerinden daha fazla kaynak sağlayabilir. Yalın bir ifadeyle mevcut koşullarla kar edemeyip sürekli borçlanan bir firmanın izlediği yol; borcu sürekli borçlanarak(kredi alarak) ilerleyen dönemde devamlı bir büyümeyi yakalamasıdır ki bu durum ekonominin başka diğer temellerine başka tip ''saatsiz bomba(3)''lar yerleştirilmesine göz yummaktan başka bir şey değildir. Bu durumun sonucu olarak vergi mükellefi firma sayısı 8 milyondan 7 milyona inmiş, karşılıksız çek 2, protesto edilen senet ise 3 katına çıkmıştır.Toparlarsak günümüzde reel sektörün dış borcu 2 katına, bireylerin kredi kartı borcu 5 katına, ailelerin banka borcu 6 katına, tüketici kredi borçları ise 20 katına çıkmıştır.AKP iktidar olduğunda cari açık (Türkiye'ye gelen dövizle çıkan döviz arasındaki fark) 2002 Aralık ayında 1.5 milyar dolar iken günümüzde neredeyse 35 milyar doları aşmaktadır. Cari açıktaki artış oranı %2000 dir. Diğer taraftan dış ticaret açığı ise (ithalatla ihracat arasındaki fark) 2002 Aralık ayından beri rekor üzerine rekor kırmakta ve her geçen gün Türkiye ekonomisini daha da kırılganlaştırmaktadır. Kasım 2002'de kurulan 58. ve Mart 2003'te kurulan 59. AKP hükümetleri, bu yılın Mayıs sonuna kadar olan dönemde Cumhuriyet tarihinin tüm toplamından daha fazla net iç borçlanmaya gitmiştir. Buraya kadar vurgulananların ışığında borçlanmayı tek ve yegane amaç edinen bu ekonomik programsızlık sonucunda, Türkiye dış ticaretinde olağanüstü açıklar yaşamakta ve üretim kapasitelerinin sadece yurtdışı sıcak para girişlerine bağımlı hale getirildiği bir konjonktüre sürüklenmektedir. Türkiye'nin milli geliri, dış kaynak girişi olduğunda artan, tersi durumda azalan; sermaye çıkışının sürekli bir tehdit oluşturduğu için de milli siyasi iradesinin uluslararası finans sermayelerinin ve spekülatörlerin kaprislerine bağımlı hale getirildiği bir yapıya büründürülmüştür.Bugünün ekonomik yapısında Türkiye ekonomisinde en çok konuşulan, tartışılan ve irdelenen üç konu vardır:1) Cari açık ve dış ticaret açığı2) Yüksek reel faiz3) Yüksek borçlanmaEğer cari açık; bir ülkenin bir cari yıldaki toplam gideri ile toplam üretimi arasındaki fark olarak açıklanırsa toplam giderin içinde önemli bir payı tüketicilerin tüketim ihtiyaçları, tercihleri ve istekleri etkilemektedir. Buradan da dış ticaret açığımızın nereden geldiği ortaya çıkar. İşte tam burada ortaya çıkan vurucu nokta kurun düşük olması ve güçlü Türk lirasının ithalatı teşvik etmesidir. Kurun düşük olması üretimi, yatırımı ve dolayısıyla istihdamı sürekli olarak düşürmektedir. Günümüzde 35 milyar dolar seviyesine ulaşan cari açık 2000 yılında yalnızca 8 milyar dolar iken aniden ortaya çıkan finansman problemi ve bu problemin çözüm imkansızlığı dolayısı ile Türk ekonomi tarihinin en derin buhranının en önemli etmenlerinden biri olmuştur. Dolayısıyla konu cari açığın miktarından yani ne kadar olduğundan ziyade mevcut cari açığın finansmanıdır.Türkiye bugün bu ağır cari açığı uluslararası piyasalardaki rekor seviyelere ulaşmış likit bolluğuyla, özelleştirme adı altında yapılan yabancılaştırma metoduyla ve yüksek reel faizlerle finanse etmektedir. Ancak uluslararası piyasalarda veyahut Türkiye içinde çeşitli sebeplerle oluşabilecek en ufak bir dalgalanma, ekonomimizin kırılganlığını daha da derinleştiren büyük darbelere sebep olmaktadır. 2006 Mayıs ayında yaşanan düzeltme ve küçük çaplı krizi ve son dönemde A.B.D'deki mortgage dalgalanması merkezli son düzeltmeyi bu duruma örnek gösterebiliriz. Tüm bu gerçeklere rağmen cari açığı tehlike olarak görmek veya göstermek istemeyen AKP'nin gerçekte Türkiye üzerinde başka bir ''saatsiz bomba(4)'' yı yerleştirdiğini söyleyebiliriz.

develüasyon ve darbeler

2008-03-16T12:24:00.000-07:00

SONER YALCIN ın yazısından alıntı
Sadrazamlığa Rusya yanlısı birinin getirilme nedeni, Balkanlar’daki Ortodoks Sırp ve Bulgar ayaklanmalarıydı. Osmanlı yönetimi, Rus yanlısı bir sadrazam ile Balkan sorununu gidereceğini sanıyordu.Ayrıca...Mahmud Nedim Paşa’nın bir özelliği daha :Borsadan çok iyi anlıyordu! Para ve borsa işlerinden anlayan ve hatta bunları ciddiye alan ilk Osmanlı sadrazamı idi.Mahmud Nedim Paşa’nın her iki konuda da bir "danışmanı" vardı:İstanbul’daki Rusya Büyükelçisi Kont Nikola İgnatiyef. Bu yakınlık sonucu sadrazama "Nedimof" denmeye başlanmıştı.VE ASKERİ DARBEOsmanlı’nın moratoryum ilan ederek Avrupa’nın rantlarını ödememesinin bir büyük faturası da, Balkan sorununda yaşandı. Bulgarların, Sırpların, Yunanların Türklere yönelik katliamları Avrupa’da kayıtsızlıkla karşılandı.Çünkü onlara göre, "tahvillerin kısmen ödemelerinin durdurulması, bir milletin işleyebileceği her türlü cürümden daha büyük"tü!Osmanlı sadece dış sorunlarda değil iç piyasada da büyük daralmalar yaşadı.Son üç yıldır Anadolu’ya doğru dürüst kar ve yağmur yağmamasının sonucu büyük kuraklık oldu. Kuraklık kolerayı da beraberinde getirdi. İnsanlar sokaklarda açlıktan öldü. Vakanüvis Ahmed Lütfi Efendi, o dönemi şöyle yazdı:"İstanbul’da parasızlık o kadar, o dereceye varmıştı ki, zenginler ve fakirler günlük zorunlu ihtiyaçlarını bile karşılayamadı. Hazine, memurlarına bile sekiz ay maaş veremedi."Sonunda ne olduğunu tahmin etmişsinizdir:Okul Komutanı Süleyman Paşa, Harbiyeli öğrencileriyle harekete geçti. İstanbul Komutanı Refik Paşa da Taşkışla ve Gümüşsuyu barakalarındaki askerleri alarak Dolmabahçe Sarayı’nı kuşattı. Sultan Abdülaziz, askeri bir darbeyle koltuğundan indirildi.Tarih 30 Mayıs 1876 idi. Ekonomik kararların alınmasının üzerinden daha 7 ay geçmişti.Devalüasyon kararı alan düşürülüyor
7 Eylül 1946, Başbakan Recep Peker, devalüasyon oranı yüzde 53; başbakan düşürüldü.
4 Ağustos 1958, Başbakan Adnan Menderes, devalüasyon yüzde 60; başbakan düşürüldü.
10 Ağustos 1970, Başbakan Süleyman Demirel, devalüasyon oranı yüzde 40; düşürüldü.
24 Ocak 1980, Başbakan Süleyman Demirel, devalüasyon oranı yüzde 35; düşürüldü.
5 Nisan 1994, Başbakan Tansu Çiller, devalüasyon oranı yüzde 50; düşürüldü.
19 Şubat 2001, Başbakan Bülent Ecevit, devalüasyon oranı yüzde 50; düşürüldü.
İlginçtir... Adnan Menderes’i 27 Mayıs 1960 askeri hareketi;
Süleyman Demirel’i 12 Mart 1971 ve 12 Eylül 1980 askeri darbeleri;
Tansu Çiller’i 28 Şubat 1997 "postmodern" askeri hareketi yıkmıştır.
Yani; bizim tarihimizde ağır ekonomik kararları alan hükümetlerin başına gelenlerle Sultan Abdülaziz’in başına gelenler benzerdi.

28 şubat ve bugun benzerlikleri

2008-03-14T14:27:00.000-07:00

28 şubatta yaşadığımız sürec yenidenmi başlıyor?hatırlarsanız 28 şubatta gelişen sürecin öncesinde sincan olaylarıyla başlayan gizli kamera cekimleri daha sonra refah partisinin önde giden kişilerin kasetleriyle sürmüştü.daha sonra refah partisinin kapatılmasıylaa son bulan olaylar yeniden başlıyor.neden mi :hatırlarsanız you tube de cıkan özellikle hükümeti hedef alan bazı devlet üst düzey memurların söylemleri ortaya cıktı.daha sonrasındada bugun(14 mart 2008)cumhuriyet başsavcısı akp nin kapatılması talebiyle ortaya cıktı.sadece tesadüf mü

eyvah demokrasi geliyor!!!!!!!!!!!!!!

2008-03-14T13:24:00.001-07:00

Bugun 14 mart 2008 demokrasi adına yeni bir parti kapatma sürecine başladığımız bir gün!
DEMORASİ Yİ KURTARMA ADINA KAPATILAN PARTİ LİSTESİ:
MİLLET PARTİSİ(1953)maraşal Fevzi Cakmak,Osman bölükbaşı ve arkadaşları tarafından kuruldu.1950 secimlerinde yüzde 3 oy oranı sağlayıp osman bölükbaş yı meclise tek milletvekili olarak göndermiştir.1953 yılında LAİKLİĞE karşı politika ürettiği gerekcesiyle kapatılmıştır.bu partinin kurulma amacı demokrat partinin chp ye muhalefet yapmamasısıydı.
DEMOKRAT PARTİ: jön türklere dayanan bu parti cok partili sisteme gecişte 1946 yılında adnan menderes,celal bayar ve arkadaşları tarafından kuruldu.1950 secimlerinden sonra 10 yıl boyunca iktidarda kalan parti "1960"yılında laikliği gerekce gösteren askeri darbe ile kapatılması ve adnan menderes ve iki arkaddaşının idamı ile son bulmuştur.parti 29 eylül 1960 yılında kapatıldı.
“İşçi-Çiftçi Partisi- 15.10.1968
Milli Nizam Partisi - 20.5.1971
Türkiye İleri Ülkü Partisi - 24.6.1971.
Türkiye İşçi Partisi - 20.7.1971
Büyük Anadolu Partisi - 19.12.1972 Türkiye Emekçi Partisi - 8.5.1980

Büyük Anadolu Partisi - 24.11.1992.
Sosyalist Parti - 10.7.1992
Yeşiller Partisi - 10.2.1994
Halk Partisi - 25.9.1991
Türkiye Birleşik Komünist Partisi - 16.7.1991
Halkın Emek Partisi - 14.7.1993
Özgürlük Demokrasi Partisi - 30.4.1993
Sosyalist Türkiye Partisi - 30.11.1993
Demokrasi Partisi - 16.6.1994
Demokrat Parti - 13.9.1994
Demokrasi ve Değişim Partisi - 19.3.1996
Diriliş Partisi - 19.3.1997
Emek Partisi - 14.2.1997
Sosyalist Birlik Partisi - 7.6.1994
Refah Partisi - 16.1.1998
Demokratik Kitle Partisi - 26.2.1999
Fazilet Partisi - 22.6.2001
Halkın Demokrasi Partisi - 13 Mart 2003"

ANAYASAYA GÖRE DEVLETİN AMACI

2008-03-03T13:59:00.000-08:00

V. Devletin temel amaç ve görevleri
MADDE 5. – Devletin temel amaç ve görevleri, Türk Milletinin bağımsızlığını ve bütünlüğünü, ülkenin bölünmezliğini, Cumhuriyeti ve demokrasiyi korumak, kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak; kişinin temel hak ve hürriyetlerini, sosyal hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan siyasal, ekonomik ve sosyal engelleri kaldırmaya, insanın maddî ve manevî varlığının gelişmesi için gerekli şartları hazırlamaya çalışmaktır.
VI. Egemenlik
MADDE 6. – Egemenlik, kayıtsız şartsız Milletindir.
Türk Milleti, egemenliğini, Anayasanın koyduğu esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır.
Egemenliğin kullanılması, hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz. Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz

NURİ DEMİRAĞ VE MİLLİ ŞEF DÖNEMİ

2008-03-02T23:18:00.000-08:00

Endüstrileşmemiz ve Nuri Demirağ Prof. Dr. Muhittin Şimşek / Marmara Üniversitesi Öğretim Üyesi Geçenlerde büyük bir kitabevinde görevliye "Cemal Gürsel" ile ilgili kitap aradığımı söylediğimde, "Bu adam ne tür yazılar yazar?" cevabını almak, beni üzmüş ve hiçbir şey söylemeden dışarı çıkmıştım. Böyle bir ortamda doğaldır ki Nuri Demirağ ismi endüstri tarihçilerinin dışında kimse tarafında bilinmemektedir. Oysa, Genç Cumhuriyet'in önemli bir işadamlarından ve sanayicilerindendir. Hatta bir zamanlar "Vehbi Koç gibi zengin olmak "cümlelerinin sarf edilmesi gibi, o dönemde de kız çocuklarına "Demirağ gibi bir aileye gelin gidesin" temennilerinde bulunulurmuş. Denilebilir ki, nice zengin işadamları geldi geçti...Doğru. Fakat Nuri Demirağ; azmi, sabrı, çalışkanlığı, dürüstlüğü vizyonu, müteşebbisliği ile bugün ideal diye vasıflandırılan yöneticilerde/patronlarda bulunması gereken özelliklere sahip bir isimdir. 1884 yılında Sivas Divriği'de dünyaya gelmiş. 1910'larda Beyoğlu varidat müdürü iken 1919 yılında memuriyetten ayrılmıştır. Bütün sermayesi olan 56 sarı lira (ya da 252 kağıt lira), o zamanki şartlarda da küçük bir sermaye sayılırdı. İstanbul'un işgal altında olduğu bir dönemde, sıkıntının ve yokluğun acısını gidermenin, üretmek olduğunu düşünür. Ve cebindeki bu parayla sigara kağıdı ticaretine başlar. O zamana kadar sigara kağıdının tekelini elinde tutan Rumlar ve Ermenilerdir. Mühürzade Mehmet Nuri'nin "Türk Zaferi" adını verdiği sigara kağıdı, hem insanlara ümit vaadeden bir girişim olmuş hem de kendisine çok iyi para kazandırmıştır. Elindeki sermaye ile büyük işlere atılacak derecede kendisini kuvvetli görünce, yeni bir karar verir ve der ki "Maddi ve manevi" varlığımı memleket işlerine hasredeceğim." Bu arada Cumhuriyet ilan edilmiştir. Demiryolu yapımındaki yabancı tekelini kırmak, hem de paranın yurt içinde kalmasını sağlamak isteyen yönetimin ihtiyacı ile Mehmet Nuri'nin hayalleri örtüşmektedir. Bugün bile, o zamanki yatırıma ulaşamamış olan demiryolu ihalelerine katıldı ve yıllarca en çok indirimi yaparak en fazla demiryolu döşeyen işadamı oldu. Bu nedenledir ki soy ismi bizzat Atatürk tarafından "Demirağ" olarak verildi. Demiryolunda ciddi başarılar kazandı. O yıllarda devlet bütçesi 200 milyon liradır. Milletin himmetine müracaat edilerek, devrin zenginlerinden para toplanarak uçak alınmak istenir. Nuri Demirağ'dan da bu amaç için para istenir. Nuri Bey "Siz ne diyorsunuz? Benden bu millet için bir şey istiyorsanız, en mükemmelini istemelisiniz. Madem ki bir millet, tayyaresiz yaşayamaz, öyle ise bu yaşama vasıtasını başkalarının lütfundan beklememeliyiz. Ben bu uçakların fabrikasını yapmaya talibim" der. Ve hazırlıklara başlar. 1930'lu yılların ortalarında tamamen kendi imkanlarıyla bir prototip uçak yapar. Gerekli desteği görmez. Ancak ümitsizliğe düşmeyen Demirağ, Beşiktaş'ta bir uçak fabrikası kurar. Devletin, THK'nin ihtiyacı olan 24 adet eğitim uçağı ve 60 planör ihalesini alarak hızla çalışmaya başlar. 1936 yılında "NUD 36" ismiyle 12 adet THK siparişini hazır hale getirir. Ancak uçakları test eden heyet, Nuri Demirağ'ın uçaklarının reddedilmesine karar verir. Karara itiraz eder ve mahkemelik olurlar. İki ayrı bilirkişi raporlarının olumlu olmasına rağmen THK, uçakları almamakta direnir ve Ankara Ticaret Mahkemesi, Demirağ'ın aleyhine karar verir. Atatürk hayatta değildir ve Türkiye'nin tek siyasi otoritesi, Milli Şef İsmet İnönü'dür. Dünya savaşının gölgesinde, savunma sanayi gibi çok önemli bir alanda böylesine güzel bir teşebbüsün neticesiz kalması, hatta reddedilmesinin altındaki sebepleri araştırmak, tarihçilerin işidir. Bütün çalışmaları ve yatırımları boşa giden Demirağ, yılmadan uçaklarını kendi okulunda kurduğu yatılı okulunda kullanır. Çogu memleketi Divrigi'den olmak üzere, çok sayıda öğrenciye pilotluk eğitimi verir. Bu öğrencilerin bütün masraflarını karşıladığı gibi, ayda 150'şer lira da burs verir. Yeşilköy'deki bu okulun adı "Gök Okulu" idi. Kurulduğundan kısa bir süre sonra her biri değerli birer pilot olan 9 kişi mezun olmuştur. Bu pilotları ise daha sonra yüzlerce genç pilot izlemiştir. "Gök Okulu" tam anlamıyla bir pilot okulu niteliği kazanmıştı. Ne gariptir ki THK'nın almadığı bu uçaklar senelerce uçar ve bir tek kaza dahi olmaz. Milli endüstriye o kadar önem verir ki "Milli Kalkınma Partisi" ni kurar. Ancak, başarılı olamaz. Birçok ilke imza atan bu Cumhuriyet döneminin ilk müteşebbisi bugün içinde bulundugumuz sıkıntıdan çıkmak ve özgüven eksikliğimizi gidermek için önemli bir isimdir. İlk kere Boğaz Köprüsü düşüncesi ortaya atarak yap, işlet, devret modelini önermiştir. İlk paraşüt imalatını, prefabrik ev imalatını gerçekleştirdi. Yabancıların cirit attığı çimento tekelinin kırılmasını sağladı. 1000 km den fazla demiryolu döşedi. İzmit'teki selüloz fabrikasını kurdu. 1942'de Keban'a baraj yapılması düşüncesini ortaya attı. Hayatını kısaca özetlediğim Nuri Demirağ, özellikle uçak endüstrisini ülkemizde geliştirmek sevdasında olmuş bu gayreti desteklendiği takdirde ülkemizin kısa zamanda çok iyi bir konumda olacağını hep vurgulamıştır. Ancak, mahkeme kararıyla engellenmesi sonucunda, birçok makama mektuplar yazarak yardım istemiştir. Mareşal Fevzi Çakmak, çalışmalarını takdirle karşılamıştır. Fakat bir türlü ülke geleceği için hayati öneme sahip uçak sanayiinin gelişmesine yönelik olarak kimseden destek göremez. Son çare olarak Cumhurbaşkanı İsmet İnönü'ye şu mektubu yazar ; ".... göklerine hakim olamayan milletlerin yerlerde sürüneceğine, daha doğrusu yerin dibinde çürüyeceğine inandığım için 3,5 sene evvel bütün personel ve araç gereci öz kaynağımızdan olmak üzere, memleketin ihtiyaçlarına tamamen cevap verecek büyük bir uçak endüstrisi kurmak istedim. Ve bu düşüncemi Mareşal Fevzi Çakmak'a arz ettim ... beni büyük bir aşkla tebrik etti. Bunun üzerine dünyanın en mükemmel tayyare ve teferruatını yapan memleketlere mütehassıslarımla birçok kereler seyahat ettim. Tetkikat yaptım, yaptırttım. Ecnebi memleketlerde müteaddit kıymetli Türk gençleri ve işçileri okuttum, yetiştirdim ve yetiştirmekteyim. Fabrikamı sanat mekteplerinden yetişen en kıymetli Türk işçileriyle, en yeni ve modern makinalarla tezyin ederek buna müteallik muhtelif sanat şubelerinde kurslar açmak, bilgilerini ameli, nazari genişletmek suretiyle de elemanlar hazırladım. Beşiktaş'ta kurduğum tayyare atölyesiyle Yeşilköy'de yapmakta olduğum modern uçuş meydanı, tamir atölyesi ve hangara ait plan-planlar ve bu maksatla satın alınan 1500 dönümlük arazi ve maden taharri ruhsatnamesi ve su kuvvetlerinden elektrik istihsali için değirmen ve baraj mahalli krokileri ve bu maksada hizmet emeliyle yaptırdığım 250 mevcutlu ortamektebe ait fotoğraflardan bir takımları ektedir. Geçenlerde Beşiktaş'taki atölyemin senevi imalat kabiliyetinin tayini istendi. 300 mektep veya 150 antrenman yahut 50 avcı tayyaresi yapılabileceği cevaben bildirildi. Zaman zaman takdirler ve teşekkürlerle maddi ve manevi yardımlar yapılacağı ve siparişler verileceği Hava Kuvvetlerinden tahriren ve şifahen bildirildi. Şimdiye kadar asarı fiiliyesi görülemedi. Bu babtaki emirlerin ve takdirnamelerin suretleri ektedir. Hava kuvvetlerinin birçok yüksek tayyare mühendislerinden mürekkep teknik komisyonu tarafından ilk Türk tipi olarak belirttiğim bu tayyareye ait sandıklar dolusu yüzlerce aerodinamik ve statik resimleri ve hesapları mezkur komisyonca aylarca tetkik ve performans tecrübeleri yapılarak mükemmel, normal mektep tayyaresi olduğunu Hava Kurumuna tebliğ ve uçuş müsaadesini verdiği halde Türk Kuşu, memlekette yegane salahiyettir bu fen komisyonun kararını dinlemeyerek tayyareleri kabulden imtina etmekte ve kaza hadisesi yüzünden vukua gelen teahhuru nazarı itibara almayarak tayyareleri almamakta ısrar ve teminat mektubu muhteviyatı olan 14,000 liranın zapt ve avans verdikleri 40,000 lirayı istirdat etmişlerdir. İşçilerim ve fabrika personelleri işsiz kalmıştır. Esasen şimdiye kadar tam ve kamil bir mesaj sahası da bulamamışlardır. Bu müessese memleket müdafaası için faydalı bulunuyorsa, derhal sipariş verilerek yaşatılmasının temini ricasını havi Mareşal Hazretlerine çekilen ve şimdiye kadar cevabı alınamayan telgraf sureti ilişiktedir. Bu uğurda şimdiye kadar harcanan 1,5 milyon lira ile-hoş karakterim buna müsait değil ya-farzı muhal 15-20 adet han, apartman yaptırır, senede 150-200 bin lira kira alarak istediğim yerde gezer, tozardım . Hülasa, Türk'e ecdadından miras ve dünyaya numuneyi imtisal olmuş olan sipahiliğin, süvariliğin, serdengeçtiliğin bugünkü şekli de tayyareciliktir. Gece gündüz, kış yaz, yağmur,çamur, kar, bora, fırtına manialarını bertaraf edecek, vatanın her bucağında şimdilik en az 60-70 yerinde modern uçuş meydanları ve yanıbaşında tamir atölyeleri, hangarları, müteaddit sınıf ve derecelerde mektepleri ve birkaç yerde tayyare ve motor fabrikaları yaparak havacılığımıza yüzlerce, binlerce, on binlerce ihtiyat yapıcı, uçucu, yaratıcı elemanlar ve vesait yetiştirmek iktidarındayız. Tayyare süratlidir. Mütemadiyen de süratleniyor. Havacılık işlerinin bu sürate ayarlanması için hepsi aynı rütbede ayrı ayrı noktai nazar taşıyan hava komutanlarının başlarına tepeden tırnağa, başından sonuna kadar mesuliyeti nefsinde toplayan " üzerine toz kondurulmamış " yırtıcı yaratıcı bir şahsiyetin ( her memlekette olduğu gibi ) bu mühim ve hayati işin başına geçirilmesi suretiyle tevsiini ve mahdut çerçeve dahilinde bırakılmamasını, vatanın yegane kurtarıcısı siz aziz büyük milli şefimden yalvararak kemali hürmetle arz ve niyaz ederim" . Nuri Demirağ, birçok kere İsmet İnönü'ye buna benzer mektuplarla başvuruda bulunmuş olmasına rağmen olumlu bir cevap alamaz. 1957 yılında ölümünden kısa bir süre önce kızı Mefkure Azak'a şunları söyler; "30 sene erken gelmişim kızım; 30 sene sonra gelseydim, bütün projelerimi yerine getirebilirdim..." Düşünüyorum da, Nuri Demirağ, uçak sanayiinde destek görse idi, Türkiye ekonomisi, globalleşme sürecinin neresinde olurdu...

B e r c e s t e

2008-03-02T17:12:00.000-08:00

“Şikâyet etmez idik cevr-i çerh ü ahterden Şemâtet eylemese şâd olup adüvlerimiz” Koca Râgıp Paşa (v. 1763) Beytin mefhûmu: Düşmanlarımız sevinçten dört köşe olup, ortalığı şamataya boğmasalardı; feleğin ve yıldızımızın bize ettiği eziyetinden, aslâ şikâyette bulunmazdık.

SAVAŞLARIN GİZLİ FİNANSÖRÜ

2008-03-02T16:52:00.001-08:00

Rothschild hanedanlığının savaş ticareti, Napolyon'un, İngiltere ile yaptığı Waterloo Savaşı;yla başladı. Waterloo Savaşı;nda İngiltere'ye mal kaçıran ve birlikleri finanse eden aile bir yandan da her iki tarafa yüksek faizlerle borç veriyordu. 1820;lerden sonra finans çevrelerinde şu yargı genel bir inanç haline gelmişti: Bir kolunu Irak'ın oluşturduğu sızmanın en önemli nedeni, Mezopotamya'daki zengin petrol yataklarıydı. Rothschild;ler, bölgenin güneyinde ise Siyonizm;i siyasal ağırlık merkezi haline getirdi.İngiliz kraliyet ailesini Çin;le savaşa ikna etmeyi başaran Lord Rothschild, finans için de söz verdi.Afyon Savaşı;nın ardından, aile Hong Kong'un kontrolünü ödül olarak aldı. Burada kurdukları HSBC, sadece Rothschild;lerin para baronluğunu dünya üzerinde tescillenmesini sağlamadı, ay zamanda afyon ticaretinin de kontrolünü beraberinde getirdi. Osmanlı topraklarının çözülmesi ile birlikte Rothschild hanedanlığı iki koldan Orta Doğu'ya sızmaya başladı. Bir kolunu Irak'ın oluşturduğu sızmanın en önemli nedeni, Mezopotamya'daki zengin petrol yataklarıydı. Rothschild;ler, bölgenin güneyinde ise Siyonizmi siyasal ağırlık merkezi haline getirdi. Filistin topraklarının Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılmasının ardından harekete geçen Lord Rothschild, İngiliz hükümetine baskı uygulayarak, İsrailin kurulmasına start veren Balfour Bildirisinin (1917) yayınlanmasında etkili oldu Eğer Rothschild Ailesi, buna karşı koyarsa, herhangi bir Avrupa ülkesinin ciddi bir savaşa girebileceğine inanan var mı gerçekten?" Başta J.P. Morgan olmak üzere Rothschildlerin Amerika'daki uzantıları olan finans kurumları, önce "Dawes Planı sonra da "Young Planı ile 1924 yılından sonra Almanyayı adeta paraya boğdu ve böylece kısa bir süre içinde, yerle bir olan bu ülke, Hitler'in inanılmaz yükselişine zemin hazırladı. Rothschild Ailesinin finanse ettiği I.G Farben şirketi, Yahudi toplama kamplarında kullanılan ölümcül gazları Naziler için üretti.Bir çok Alman şirketin yanı sıra Hitler'e destek veren Amerikan sermayesi arasında General Motors, DuPont ve Ford gibi devler de bulunuyor. Rus ÇarINa karşı Bolşevik İhtilalini finanse eden Rothschildler, Rockefeller ile birlikte Hazar petrollerini çıkartmak için imtiyaz aldı. Tüm dünya ABDnin, Saddam Hüseyinin silahsızlandırılması veya Irak'ın demokratikleştirilmesinden ziyade, bu ülkedeki zengin petrol yataklarının peşinde olduğunu biliyor. Irak 115 milyar varil ile kesinleşmiş petrol rezervleri bakımından Suudi Arabistan'ın arkasından dünyada ikinci sırada yeralıyor. Ancak kesinleşmemiş rezervle birlikte Irak'ın toplam petrol kapasitesinin 250 milyar varili bulduğu tahmin ediliyor. ABD ve İngilterenin iştahını kabartan bu büyük pastanın tutarı yaklaşık 7 trilyon doları buluyor. Bu muazzam servet, sadece ABD ve İngilterenin iştahını kabartmıyor; birçok devletinkinden daha büyük bütçelere sahip dev şirketleri ve zengin aileleri de yakından ilgilendiriyor. Tıpkı, yaklaşık iki yüz yıldır yaşanan savaşların ve kanlı iç çatışmaların birçoğunun finansörü ve ganimetçisi Rothschild Ailesi gibi.. Sermayesinin savaşlar ve kan olduğu bilinen, servetinin bugün 3 trilyon dolar olduğu tahmin edilen Rothschild hanedanlığı, dünya bankacılık ve finans sisteminin kurucusu olarak biliniyor. Sahip oldukları yüzlerce şirket ile iki yüz yıldır dünyanın finans ve siyasal dengelerini elinde tutan aile, birçok katliamın da finansörü olarak tanınıyor. Savaş tüccarlığından paranın efendiliğine Almanya'dan İngiltere'ye göçen Yahudi Mayer Ainschel Rothschild (1743-1812) ve Paris, Londra, Frankfurt, Napoli ve Viyana'ya gönderdiği 5 oğlunun (Amschel Mayer, Salomon, Nathan, Kalmann, Jakob Mayer) bankerlik kariyeri ile temelleri atılan hanedanlığın savaş ticareti, Napolyon'un İngiltere ile yaptığı Waterloo Savaşıyla başladı. Waterloo Savaşında İngiltere'ye mal kaçıran ve birlikleri finanse eden Nathan Mayer (1777-1836), bu dönemde bir yandan savaşı finanse ederken diğer yandan da hükümetlere yüksek faizlerle borç para veriyordu. Waterloo Savaşının sona ermesi ve Napolyon'un kaybettiği haberi yine Nathan Rothschild'in güvercinleri sayesinde ilk olarak İngiltere'de duyuldu. Nathan Mayer, Waterloo'daki İngiliz zaferini, kurduğu erken istihbarat ağı sayesinde çok önceden öğrendi ve Londra borsasına koşarak aldığı hisseleri ertesi gün çok büyük miktarla satarak bir gecede inanılmaz bir servet elde etti. Kardeşlerinin yardımı ile Nathan Mayer, ayrıca İspanya'daki İngiliz ordusunu finanse etmek amacıyla Fransa'dan altın da taşıdı. Bu çabaları, Nathan'a İngiliz Hazinesi'nin temsilcisi unvanını kazandırdı. Savaşın sonunda, Rothschild Ailesi Fransa ve Avusturya'ya borç vermeye başladı. Bu dönemde Paristeki tüm bankerlerin servetlerinin toplamı 300 milyon Frank iken, Rothschildlerin sadece bu şehirdeki sermayesi, 600 milyon Frankı buluyordu. Lionel Nathan İngiliz Meclisi'ne seçilen ilk Yahudiydi ve oğlu Nathan Mayer (1840-1915) ilk Baron Rothschild oldu. AVRUPANIN DİKTATÖRLERİ Rothschildlerin kurdukları bu hanedan ağı, onlara büyük bir ekonomik güç getirdi. Alman tarihçi Werner Sombart, Jews and Modern Capitalism (Yahudiler ve Modern Kapitalizm) adlı kitabında şöyle der: "1820 sonrasındaki dönem 'Rothschildlerin çağı' olarak bilinir. Öyle ki yüzyılın ortasında finans çevrelerinde şu yargı genel bir inanç haline gelmişti: Avrupa'da tek güç vardır, bu da Rothschild'lerdir." John Reeves ise, The Rothschilds; The Financial Rulers of Nations (Rothschildler: Ülkelerin Finans Patronu) adlı kitabında şöyle diyor: Nathan Rothschild'in İngiliz Hükümetine ilk yardımı 1819'daydı ve 60 milyon dolarlık borç verdi; 1818-1832 arasında 105.400.000 dolar miktarında sekiz adet borç daha verdi; aşağı yukarı 700 milyon dolarlık 18 adet hükümet borcu oluşturdu. Etkileri o kadar güçlüydü ki hiçbir savaş Rothschild'lerin yardımı olmadan gerçekleşemezdi. Politika ve ticaret dünyasında öyle güçlü bir pozisyona yükseldiler ki bir anlamda Avrupa'nın diktatörleri oldular." Afyon Savaşı ve dünya liderliği Avrupa kıtasında birçok hükümeti borçla haraca bağlayan ve servetlerine servet katan Rothschild hanedanlığı Afyon Savaşı ile Çin ve Uzakdoğuyla tanıştı. Bu dönemde Çin'de afyon ticareti yapan İngiliz tüccarların Çin İmparatorluğu ile ters düşmesinin ardından, İngiliz tüccarlar İngiliz Kraliyetinin desteğini almak üzere Rothschild ailesine başvurmuştu. İngiliz kraliyet ailesini ikna etmeyi başaran Lord Rothschild, Çin'e karşı yapılan Afyon Savaşını (1840) finanse etmeyi taahhüt etti. Çin'in mağlubiyeti ile biten savaşın ardından savaşın finansörü olan Rothschild Ailesi, İngiliz hakimiyetine geçen Hong Kong'un kontrolünü yardımlarının karşılığı olarak aldı. Yeni Hong Kong'da ilk önemli şirket olarak kurulan Hong Kong Shangai Bank Corporation (HSBC) sadece Rothschildlerin para baronluğunu dünya üzerinde tescillemesini sağlamamış, aynı zamanda Çin'deki afyon pazarını da tekeline almasını sağlamıştır. BALFOUR BİLDİRİSİ VE İSRAİL'İN KURULUŞU Rothschild Ailesi için 19. yüzyılın ilk yılları en yoğun geçen yıllar olmuş; bir yandan Almanya'da sanayi devrimi sonrası Siemens, Bosch, AEG, Krupps gibi birçok şirketin kuruluşunu finanse etmiş, diğer yandan Amerika kıtasına geçerek altın uğruna yerli katliamlarında önemli roller üstlenmişti. Amerika kıtasının yeraltı zenginliklerini keşfeden Rothschildler, ilgisini altın ve diğer madenlere kanalize etti. Rothschild hanedanlığının bugün dünya altın ve elmas gibi yeraltı kaynaklarının yüzde 40'ına tek başına sahip olmasının temelleri o yıllarda atıldı. 19. yüzyılın ilk yılları Rothschildler için Ortadoğuya açılmaları açısından da önemli olmuştur. Osmanlı topraklarının çözülmesi ile birlikte Rothschild hanedanlığı iki koldan Orta Doğu'ya sızmaya başladı. Bir kolunu Irak'ın oluşturduğu sızmanın en önemli nedenini, Mezopotamya'daki zengin petrol yatakları oluşturdu. Rothschildler BP-Amoco firması ve Royal Duth Shell ile Irak pazarına girdi. Sermaye hareketini Orta Doğu'nun kuzeyine kaydıran Lord Rothschild, bölgenin güneyinde ise Siyonizmi siyasal ağırlık merkezi haline getirdi. Filistin topraklarının Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılmasının ardından harekete geçen Lord Rothschild, İngiliz hükümetine baskı uygulayarak İsrailin kurulmasına start veren Balfour Bildirisinin (1917) yayınlanmasını sağladı. İngiltere Dışişleri Bakanı Sir Balfour'un adını taşıyan bu belgeyle, Birinci Dünya Savaşı ile Osmanlı'nın elinden alınan Filistin'de bir "Yahudi vatanı" kurma hedefinin desteklendiği açıklanıyordu. Lord Rothschild, Yahudi Devletinin siyasi oluşumuna zemin ararken diğer yandan da kurduğu 2 milyon sterlinlik fon ile Filistin topraklarının satın alınmasını organize etti. Çok kısa bir zaman içinde Filistin topraklarının en verimli bölgeleri, bu fon sayesinde Yahudilerin eline geçti. BİRİNCİ DÜNYA SAVAŞI Birçok ünlü tarihçinin bu dönemdeki ortak kanısı, 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa kıtası dahil dünyanın herhangi bir yerinde savaşların Rothschildlerin onayı ile başlatıldığı ve onay gelmese asla bir savaşın çıkmasının mümkün olamayacağı yönündeydi. Amerikalı ünlü tarihçi Hannah Arendt, The Origins of Totalitarianism (Totalitarizmin Kökenleri) adlı kitabında Rothschildlerin gücüne değinirken 19. yüzyılda pekçok devlet adamının günlüklerine yeni bir savaş çıkmayacağını, çünkü Rothschildlerin şimdilik böyle birşey istemediklerini yazdıklarına dikkat çekiyor. Arendt, özellikle Tarihçi J. A. Robson'ın Imperialism (Emperyalizm) adlı kitabında yazdığı şu satırların altını çiziyor: "Eğer Rothschild Ailesi, buna karşı koyarsa, herhangi bir Avrupa ülkesinin ciddi bir savaşa girebileceğine inanan var mı gerçekten?" Bu, Rothschildlerin tek başlarına bir devlet kadar güç elde ettikleri anlamına geliyordu. İşin bir başka ilginç yanı da Rothschildlerin bu kazançlarının çoğu kez başkalarının yıkımını getirmesiydi... Yerel savaşların hakimi durumundaki Rothschildler, aynı zamanda Birinci Dünya Savaşının perde arkasındaki en önemli güç konumunda bulunuyordu. Amerikalı yazar Eustace Mullins, The World Order: Our Secret Rulers (Yeni Dünyanın Düzenleyicileri) adlı kitabında, Birinci Dünya Savaşı ile Rothschildler arasıdaki bağlantıyı kurarken savaş sonunda oluşan durumun dikkatle incelenmesi gerektiğini vurguluyor. Osmanlı İmparatorluğunun parçalanması ve buna bağlı olarak yeni çizilen Ortadoğu haritası ile Çarlık Rusyasının dağılma sürecine girmesinin dünyayı yeniden şekillendiren gelişmeler olduğunu kaydeden Mullins, Rothschildlerin savaşan her iki tarafı da yönlendirdiğini, kitabında bahsettiği finansörler arasındaki hiyerarşik ilişkiye dayanarak söylüyor. Mullins e göre, ilişkinin hiyerarşik olması ise Yahudi finansörler arasında asırlardır süren bir gelenek. Birinci Dünya Savaşının geçtiği yıllarda ise hiyerarşinin tepesinde Yahudi finans dünyasının bir numarası olan Rothschildler oturuyordu. Rothschild'in parası Hitler'in sermayesi oldu Birinci Dünya Savaşının ardından ekonomik anlamda yerle bir olan Almanyanın yeniden inşası da Amerikalı finans çevrelerine ihale edildi. Başta J.P. Morgan olmak üzere Rothschildlerin Amerika'daki uzantıları olan finans kurumları, önce "Dawes Planı sonra da "Young Planı ile 1924 yılından sonra Almanyayı adeta paraya boğdu ve böylece kısa bir süre içinde yerle bir olan bu ülke, Hitler'in inanılmaz yükselişine zemin hazırladı. Hitler'in savaştan önceki yıllarda inanılmaz savunma harcamaları ve büyüyen askeri gücü Rothschild hanedanlığının onayı ve yardımlarıyla oluşturuldu. Amerikalı tarihçi Anthony C. Sutton'un Wall Street and the Rise of Hitler (Wall Street ve Hitler'in Yükselişi) kitabında bu dönemi özetlerken Amerikalı finans kuruluşlarının sadece Almanyanın yeniden yapılanması için değil, bilinçli bir biçimde Hitler ve onunla birlikte yeni bir canavarın doğuşunu da sağladıklarını kaydediyor. NAZİ GAZLARINA YAHUDİ SERMAYESİ İkinci Dünya Savaşı öncesinde Almanya'nın parlayan yıldızı kimya ve ilaç sektörüydü. Özellikle bu alanda Almanya'da ortaya çıkan şirketler sadece Avrupa'nın değil, tüm dünyanın kimya ve ilaç alanlarında bir kartel oluşturdu. Bunlar arasında en büyüğü Rothschild’lerin finanse ettiği ve diğerlerinden farklı bir konuma sahip olan I.G. Farben Firmasıydı. I.G Farben, kömürden benzin üretmenin yöntemini geliştirerek, bu buluşunu Amerikalı Standart Oil şirketi ile imzaladığı anlaşmayla daha da geliştirdi. David Rockefeller'in, Standart Oil Şirketi (514 bin hisse) ile ortak olduğu ve Rothschild Ailesinin finanse ettiği I.G Farben firması, daha sonra geliştirdiği ürünlerle önce Alman sanayisini beslerken daha sonra toplama kamplarında kullanılan ölümcül gazları Naziler için üretti. Birçok Alman şirketin yanısıra Hitler'e destek veren Amerikan sermayesi arasında General Motors, DuPont ve Ford gibi devler de bulunuyor. Almanyada her iki dünya savaşında yaşananların bir benzeri Rusya'da, bu kez daha büyük bir çapta karşımıza çıkıyor. Rusya topraklarındaki zengin yeraltı zenginliklerini ele geçirmeye hevesli şirketler, Rus Çarına karşı oluşacak bir ayaklanmayı finanse etmekten çekinmediler. Bolşevik İhtilalinin (1918) başarı ile sona ermesi ve Rus Çarının idam edilmesinin ardından isyancılarla ilk anlaşma imzalayan ve Hazar Petrollerinin çıkarılması için imtiyaz elde eden şirket Standart Oil (Rockefeller) oldu. İsyanın finanse edilmesinden Hazar petrollerinin çıkartılmasına kadar, Rockefeller ile birlikte bu işten en karlı çıkan aile ise savaşlarla para kazanmak konusunda oldukça tecrübelenen Rothschild hanedanı oldu. KARA KITADA 1 MİLYON ÖLÜ İNSAN Afrikada 90'lı yıllarda Ruanda ve Burundi'deki iç çatışmalarda 1 milyondan fazla kişinin öldüğü katliamlar yaşandı. Buradan parlayan olaylar, Zaire'ye sıçramış ve Mobutu Sese Sekonun devrilmesiyle sonuçlanmıştı. İlk bakışta Hutu ile Tutsi kabileleri arasındaki etnik farklılıkla açıklanan savaşın temelinde aslında çok başka bir neden vardı: Elmas. 1 milyondan fazla kişinin ölümüne, yüz binlerce insanın göç etmesine neden olan bu iç savaşın perde arkasındaki mimarı, dünyanın en büyük altın ve elmas üreticisi olan Rothschild hanedanlığına ait Debeers Firmasıydı. On binlerce insanın ölümüne neden olan savaşın sahnelendiği ülke ise, dünyanın en önemli elmas yataklarına sahip 5 ülkeden birisiydi... Bugün serveti 3 trilyon doları aşan Rothschild hanedanlığı dünyanın en büyük ilk 10 bankasının 3 tanesine sahip. Dünya yeraltı zenginliklerinin yüzde 40'ına da bu aile hükmediyor. Aile bireyleri kendilerini vakfa veya bilime adamış gözükmesine rağmen, başta Yahudi George Soros gibi birçok para baronu Rothschildlerin emri altında. Dillere destan bu servet ve itibarın gerisinde ise okyanusları dolduran kan, vahşet ve dünya savaşları var... OSMANLI ROTHSCHİLD'LERE BORÇLANDIOsmanlı ekonomisi, Rothschild hanedanlığı ile ilk kez Ruslar'a karşı yapılan Kırım Savaşı'nda (1853-1856) tanıştı. Osmanlı İmparatorluğu, savaşı finanse etmek için Londralı bankerlerden yüksek faizle borç aldı. (24 Ağustos 1854) İngiliz bankerlerden yüzde 6 faizle 3.000.000 sterlin alan Osmanlı tarihindeki bu ilk borcuna karşılık Mısırdan alınan vergiyi teminat göstermişti. Yine 27 Haziran 1855 te ikinci bir anlaşma ile Osmanlı yönetimi, Kırım Harbi masraflarını karşılayamadığı için Rothschild aracılığı ile İngiltereden borç aldı. Mısır vergisi, Suriye ve İzmir gümrük gelirlerinin teminat olarak gösterildiği anlaşmayla Osmanlı yönetimi, 5.500.000 lira borç aldı. Bu borçlanmalarının ardından da Osmanlı'nın ekonomik çöküşü hızlandı. NOVUS ORDO SECLORUM (YENİ DÜNYA DÜZENİ) İkinci Dünya savaşının sona ermesi yeni sınırların çizilmesine neden oldu. Yeni ülkeler doğdu ki bunların en başında İsrail geliyor. İsrail açısından sadece sınırlarının çizilmesi değil, bir başka anlamı daha vardı İkinci Dünya Savaşının. Rothschild hanedanlığının baskısı sonunda yayınlanan Balfour bildirisi, Filistin topraklarının Osmanlı hakimiyetinden alınmasını ve bir devletin kurulmasını belki sağlamıştı ama gerekli Yahudi nüfus yoğunluğu istenilen seviyeye getirilememişti. İkinci Dünya Savaşı, satın alınan topraklardaki hızlı nüfus artışının da istenilen seviyeye gelmesini sağladı. Savaş sonunda en az bilinen fakat en önemli konulardan birisi de savaşın Amerika üzerindeki ağır maliyetiydi. İkinci Dünya Savaşı Amerika'ya 400 milyar dolara mal oldu. Bu maliyeti karşılayamayan ABD bütçesi 200 milyar dolar açık verince, başta Rothschild olmak üzere onunla birlikte hareket eden bankerler, yeni Amerikayı yani Yeni Dünya Düzenini finanse etmeye başladı.

Da Vinci Şifresi ve Opus Dei

2008-03-02T15:39:00.001-08:00

Da Vinci Şifresi filmiyle birlikte kendilerine yöneltilen eleştirilere vermiş oldukları karşılık kitabın piyasaya çıkışındaki gibi acemice olmayan Opus Dei’nin bu yeni kampanyasının ardındaki gerçek, 10 Ocak 2006 tarihinde Roma’daki merkezlerinde yapılan bir toplantı ve orada alınan kararlardır. “Limonata Operasyonu” adı verilen bu kampanyada filmin getirdiği reklâmı bir propaganda olarak kullanmak, filmin bütün Katolik Kilisesi’ne saldırıda bulunduğunu ortaya koyarak yeni müttefikler edinmek ve filmle ilgili görüş belirtilirken ölçülü davranmak gibi üç önemli strateji belirlenmiştir (Richard Corliss, “Can a Thriller Be Both Fair and Fun?” Time, 24 Nisan 2006, s. 54). Da Vinci Şifresi belki Katolik Kilisesi’ni tam olarak tasvir etmeyebilir ve bu konuda tartışmaların ortaya çıkması doğaldır. Ama filmdeki Silas karakteri Opus Dei’nin üyeleri üzerinde tam kontrol ve her durumda itaat özelliğini çok iyi yansıtmaktadır.Opus Dei, Katolik Kilisesi’nin bir şahsi piskoposluğudur (Prelature of the Catholic Church). Opus Dei, “Tanrı’nın İşi” demektir ve cemaatin tam ismi “Kutsal Haç Piskoposluğu ve Opus Dei” olmakla birlikte, çoğu zaman Opus Dei Piskoposluğu veya sadece Opus Dei olarak da anılır. Cemaatın kurucusu sık sık organizasyonun adının “Escrivá’nın Eseri” değil, “Tanrı’nın Eseri” olduğunu vurgulamıştır.Opus Dei, 2 Ekim 1928 tarihinde Kutsanmış Josemaría Escrivá tarafından Madrid’te kurulmuştur. Günümüzde dünyanın çeşitli ülkelerinden yaklaşık 80.000 kişinin -2.000’i rahip olmak üzere- bu piskoposluğa üye olduğu belirtilmektedir. İlk önce bir erkek cemaati olmasına rağmen Escrivá bu fikrini kısa sürede değiştirmiş ve 14 Şubat 1930 tarihinde kadın şubesinin de açılmasına karar verilmiştir. Yine, bir “lay – din adamı olmayan” cemaatı olarak tasarlandığı halde Escrivá üyelerinin manevi eğitim aldığı rahiplerin “Opus Dei Anlayışı” olmadığı gerekçesiyle 14 Şubat 1943 tarihinden itibaren kendi rahiplerini yetiştirmeye başlamıştır. Opus Dei’nin misyonu çok genel olarak, bütün sosyal sınıflara ait hıristiyanlara inançlarına uygun bir hayat tarzı sağlamak ve toplumun her kesiminde bir dindarlaşma olgusunu yaymak şeklinde özetlenebilir.Bu amaca ulaşmak için Piskoposluk Katoliklere ve “işi ve bu dünyadaki durumu ne olursa olsun” (Statutes of Opus Dei, madde 2) diğer bütün insanlara manevi, eğitimsel (formasyon) ve dini açılardan yardım etmeyi kendisine vazife edinmiştir. Bu yardım sayesinde İncil öğretilerinin günlük hayatta uygulanması teşvik edilmektedir. Piskoposluk üyeleri için “işin kutsallaştırılması” ise şu 4 prensibin yerine getirilmeye çalışılmasıdır: İş elden geldiğince iyi yapılmalıdır. İş yapılırken kanunlara ve ahlaki kaidelere azami dikkat edilmelidir. Çalışırken Tanrı ile bir nevi iletişim kurulmalıdır. Kişi işini yerine getirirken vatandaşlarına hizmet etme ve toplumunun ilerlemesine katkıda bulunma iştiyakı içinde bulunmalıdır.Cemaat’ın kurucusu temel amaçlarını şu şekilde özetlemiştir: “üyelerine ve diğer insanlara bu dünyada iyi hıristiyanlar olarak yaşamaları için ihtiyaç duyacakları manevi vasıtaları sunmaktadır”.Piskoposluk aynı zamanda bazı spesifik alanlarda faaliyet gösteren kuruluşlara da Hıristiyan oryantasyonu sağlamaktadır. Ancak bu kurumların aktiviteleri dini eğitime yönelik olup kamu menfaatine uygun işler yapmalıdırlar: mesela, ilk ve orta dereceli okullar ile üniversiteler, mesleki eğitim kursları ve sağlık merkezleri, vb. Piskoposluk kendisiyle ilgili resmi dokümanlarda “kâr amaçlı teşebbüsler, ticari şirketler ve siyasi faaliyetlerde bulunamaz” gibi kayıtlar bulunmasına rağmen bu konularda –özellikle de siyasi alanda- faaliyet göstermektedir.Opus Dei’nin faaliyet alanları iki genel başlık altında toplanabilir:Piskoposluğun “corporate works” (anonim işler) denilen faaliyetlerinde Opus Dei sağladığı yardımların Hıristiyan dogmalarına uygunluğunu garanti eder.Diğer durumlarda ise Opus Dei o kurumun faaliyetlerinde dini dogmalara uygunluğunu garanti etmeden belirli oranda yardımda bulunur. Bu yardımlar çeşitli alanlarda olmakla beraber genellikle rahiplik yapmak (mesela askeri birliklerde yer alan küçük kiliselerin yönetimi) ve din derslerine öğretmen sağlamak şeklinde olabilir.Piskoposluğun anonim işleri, Opus Dei üyelerinin kendilerinin veya diğer insanlarla birlikte gerçekleştirdikleri faaliyetler olup Opus Dei sadece bunların Hıristiyanlığa uygun olup olmadığı hususuyla ilgilenir. Bu faaliyetler her ülkede bu alanlardaki diğer kuruluşların tabi olduğu hukuki ve mali kanun ve kurallara uygun olarak gerçekleştirilir. Burada belirtilmesi gereken önemli bir husus da bu faaliyetlerden Opus Dei değil de onları gerçekleştiren kişiler bizzat sorumludur. Bir başka deyişle, sponsorluk yapan kurumlar her türlü organizasyon, hukuk ve mali hususlarda tek mesul tüzel kişiliklerdir.Faaliyetler genellikle katılımcılardan alınan aidatlar, mali katkılar ve yardımlarla gerçekleştirilmektedir. Bazı durumlarda devlet yardımı alınmakta eğer bu mümkün olmazsa, şahısların yardımları istenmektedir.Anonim işler arasında özel okullar, üniversiteler, mesleki kurslar, gelişmemiş ülkelerde sağlık merkezleri, çiftçilik kursları, profesyonel eğitim kurumları, öğrenci yurtları, vb. yer almaktadır. Opus Dei’nin bu alanlardaki faaliyetlerinden kısaca bahsetmek gerekirse, Pamplona (İspanya)’da kurulmuş olan Navarra Üniversitesi, Piura Üniversitesi (Peru), La Sabana Üniversitesi (Kolombiya), Asya ve Pasifik Üniversitesi (Filipinler) ve Yüksek İşletme Enstitüsü (IESE, Barselona) gibi yüksek öğretim kurumlarının yanısıra kadınların mesleki eğitim aldıkları Kianda Koleji (Nairobi, Kenya) de Opus Dei tarafından kurulmuştur. Roma’nın sanayi bölgesinde de ELIS denilen ve spesifik ticaret alanlarında uzman yetiştiren bir merkez de Roma belediyesi ve Arnavutluk ve Somali gibi gelişmemiş ülkelerden gelen öğrencilere de eğitim verdiği için İtalyan dışişleri bakanlığı tarafından finanse edilmektedir. Chicago’nun bir varoşunda kurulmuş olan Midtown Center de farklı ırklardan gelen öğrencilerine lise eğitimi vermektedir. İlahiyat, felsefe ve din eğitimi gibi alanlarda araştırmalar yapmak üzere Roma’da Kutsal Haç Üniversitesi bir Opus Dei kuruluşudur. Mexico City’nin batısında yer alan Toshi ise yine kadınların ticaret alanında iş bulabilmelerini sağlayacak bir eğitim vermektedir.Burada zikredilen faaliyetlerden de anlaşılacağı üzere Josemaría Escrivá’yı diğer katolik azizlerinden ayıran en önemli özelliği onlar gibi bu dünyayı terk etmeyip topluma nüfuz etme stratejisidir. Bunun en güzel örneği de II. Dünya Savaşı’ndan sonra İspanya ekonomisinin radikal bir değişime ihtiyacı olduğunu görerek 1950 yılında Barcelona’da bir işletme eğitimi veren okul açılması için emir vermesidir. Nitekim bu okul mezunlarından üçü daha sonra (1957) Franco hükümetinde -maliye bakanlığı da dahil olmak üzere- yer almışlardır. Opus Dei’nin temel görüşlerinden birisi de çok çalışma ve başarı olduğundan grup Franco dönemini, “… İspanya’nın gelişen ve verimli bir ekonomik düzene geçiş ve dolayısıyla da sağlam bir toplum oluşturulması süreci” olarak değerlendirir. Opus Dei’nin Franco İspanyasında güçlenip tanınmaya başlaması sebebiyle Escrivá’nın faşizm ve onun muhafazakar eğilimlerini kullanarak tehlikeli bir şekilde liberalleşmeye başlayan Katolik Kilisesi’ni “kurtarmaya” çalıştığını öne sürmektedirler. Orta Çağ’da olduğu gibi din ve devlet işlerinin birleştirilmesi anlamına gelen “integralizm”, Franco’nun temel ideolojisiydi. Faşist hükümetler, siyasi partiler yerine toplumun farklı sektörleri (mesela, esnaf, çiftçi ve profesyoneller) modernleştirilmiş loncalar tarafından temsil edilmeliydi. Halbuki Franco rejiminde sadece kapitalistler ve toprak sahipleri böyle bir düzenden memnundu. Tabii ki, bu sistem işçi hareketleri ve siyasi partilerin ortaya çıkmasıyla artık her hangi bir gücü kalmamış Kilise’nin de hoşuna da gidiyordu. Bu karşılıklı yakınlaşma her ne kadar bir çok İspanyol ve Fransız vatandaşında papanın krallara taç giydirdiği, kilise ile devlet arasında varılan anlaşmaların neticesinde gelen adalet, merhamet ve iyilik duyguları uyandıran nostaljik bir geçmişe özlem duymalarını ve hatta Tanrı’nın Krallığı’nı bu dünyada gerçekleştirme fikri hoş gelebilir, ama öte yandan, pek çok Katolik de endişeye düşmüş, dahası, piskoposluğun faaliyetlerinden şüphelenmeye başlamışlardır.Zira Opus Dei üyeleri Vatikan’ın haricinde, her geçen gün özellikle eğitim ve medya alanlarında daha çok yer almaya başlamışlardır. Hele de 1979’da ortaya çıkan ve grup üyelerinin dünya çapında 197 kolej, 694 gazete ve dergi, 52 radyo ve televizyon kanalı, 38 haber ajansı ve 12 sinema şirketinde faaliyet gösterdiklerini açıklayan bir rapordan sonra insanlar dehşete düşmüşlerdir.Opus Dei hiyerarşik –yani tüm faşist ideolojilerde olduğu gibi üstlere tam itaatin yer aldığı- olarak yapılanmıştır. Genel Başkan’ın genel konsey üyeleriyle danışarak aldığı kararlar üyeler için Tanrı’nın iradesi olarak algılanır. Dolayısıyla, bu kararlar itaat edilmesi gereken emirlerdir. Her ülkenin başında kendisinin istişare edebileceği bir komisyonu olan “Consiliarius” bulunur. Genel Başkan ve bütün Consiliarius’ların rahip olma zorunluğu vardır. Kadın şubesinin başında da Genel Başkan’a bağlı bir merkezi konsey mevcuttur.Opus Dei, rahipler ve din adamı olmayan kişilerden oluşur. Din adamı olmayan üyeler seküler alanlarda çalışmaya devem etmekle birlikte Opus Dei’nin sıkı bir manevi kontrolü altındadırlar. Bütün Opus Dei üyeleri “hayat planı” denilen ve günlük ayin, tesbih, dini kitap okuma ve zikir gibi ibadetlerin yanı sıra Opus Dei’ye ait özel dua ve adetleri de yerine getirmekle mesuldürler.Üyelik Süreci:Opus Dei’nin kendi ve Vatikan kaynaklarına göre bugün dünya üzerinde yaklaşık 80.000 kişi Opus Dei üyesidir. Üyelerin en çok bulunduğu ülkeler ise İspanya, İngiltere, İtalya, İrlanda, Kanada, Meksika, Japonya, Avustralya, Filipinler, Orta ve Güney Amerika ülkeleri ile Amerika Birleşik Devletleri’dir.İnsanlar neden Opus Dei üyesi olurlar? Bu soruya verilecek en iyi cevap, “çünkü Tanrı’dan bir çağrı almışlardır” olabilir. Fakat genellikle pratikte daha önce üye olmuş birisinden etkilenir ve Opus Dei’ye katılmak kendisi için de cazip gelebilir. Üye olmak için kişinin yaşı, mesleği, geliri ve sosyal statüsü önemli değildir. Bunların yerine kişinin Opus Dei program ve ruhuna uygun olarak yaşamak isteği ve bu konudaki kararlılığıdır. Bu kararlılık kişinin bir Opus Dei üyesi olarak kazanacağı haklar ile yerine getirmesi gereken vazifeleri belirten bir ticari anlaşmaya benzeyen kontrat imzalanmasıyla gösterilir.Aslında üyelik sürecinin sadece bir kontratın imzalanması ile hemen başlayacağı anlayışı da pek doğru değildir. Zira, “Opus Dei’ye ne zaman katıldın?” gibi basit bir soruya numerary üye en azından beş farklı biçimde cevap verebilir. Bu sorunun cevabı öncelikle numerary’nin karşısındaki kişinin kim olduğu ve kendisinin Opus Dei hakkında ne kadar detaylı bilgi vereceğine karar vermesine bağlıdır. Bu durumlarda numerary yalan söylediğini hiç düşünmeden gerçekleri çarpıtmaya zaten alışkındır.Üyeler için Opus Dei programı şu dört kelime ile özetlenebilir: Tanrı’dan çağrı (vocation), iş, piskoposluk ve eğitim. Organizasyonun kendisinin belirlediği bu prensip sayesinde Opus Dei, üyelerinin tüm hayatlarını piskoposluk etrafında şekillendirmekte ve hatta dış dünya ile ilişkilerini sıkı bir kontrol altına almaktadır. Üyelerin evlere gelen ve giden bütün mektupları okunduğu gibi, ailelerinin resimlerini taşımalarına, eski arkadaşlarıyla ilişkilerini devam ettirmeye, sosyal faaliyetlere katılmaya ve hatta aile toplantılarına –mesela kardeşlerinin doğum günü- katılmaya izin verilmez. Artık zamanlarını tamamen “yeni aileleri”ne ayırmalıdırlar; zira “eski dostlarla ilişkiyi sürdürmek zaman israfıdır ve kullanılan bu zaman da artık bize ait değildir).Opus Dei’nin dünya çapındaki faaliyetleri arasında eğitim özellikle de prestijli üniversitelerin yakınlarında kurdukları öğrenci yurtları ön sıralarda yer alırken doğal afetlerin meydana geldiği ülkelere Hıristiyan yardım dernekleri vasıtasıyla sızma girişimleri de görülmeye başlamıştır. Bunlar arasında CARITAS adlı yardım derneği aslında 50 kadar Hıristiyan yardım derneğinden oluşmakla birlikte bazı bölgelere yardım sırasında bazı mezhepler öne çıkmaktadır. Opus Dei’nin CARITAS ile resmi bir ilişkisi olmamasına rağmen Ernesto Guillermo Cofiño adlı bir Opus Dei üyesinin Guatemala Caritas genel müdürlüğünü yapmış olması ve Opus Dei tarafından azizlik sürecinin başlaması için yoğun kulis faaliyetleri yapması dikkat çekmektedir. CARITAS’ın İstanbul Harbiye’de bir temsilciliğinin olması ve Afyon ile Marmara depremlerinde oldukça aktif olması Opus Dei’nin Türkiye’ye bu kurum aracılığıyla girme teşebbüsleri olduğu şüphelerini derinleştirmektedir.

SABETAYCILIK:AMACLARI

2008-03-02T15:20:00.000-08:00

Kozmetik sektöründe dünya devi sayılan Estee Lauder firmasının üç yıl önce 95 yaşında ölen aynı adlı kurucusu ile yapılmış son röportajı geçtiğimiz günlerde yabancı bir televizyon kanalında izledim. Röportajın tarihi 2002, yani kadın o sırada tam 93 yaşında. Sesi titriyor, zorlukla konuşuyor, öldü ölecek gibi bir hâli var ama çalışmaktan hâlâ zevk aldığını, haftada iki gün şirket merkezine gidip işleri takip ettiğini söylüyor. Röportajı yapan muhabir "Dünyanın en zengin kişilerinden birisiniz, sahip olduğunuz servet ailenizi kuşaklar boyunca rahat bir şekilde yaşatmaya yeter. Bu yaşta niye çalışıyorsunuz ki?" şeklinde bir soru sordu. Aldığı cevap aynen şöyleydi:"Büyük İsrail için çalışıyorum."Bu cümlenin ardında yatan derin anlam, şu anda okuduğunuz yazıyı yazmama sebep oldu.Kölelikten gelme vatansız millet yahudiler, kızgın çöl güneşinin altında sırtlarına kırbacı yerken "Günün birinde bu dünya bizim olacak" diye yemin etmişler. Bu sessiz yemin asırlar boyunca nesilden nesile aktarılmış; doğan her yahudi çocuğu bu idealin hıncıyla büyümüş. Amaca ulaşmak için her yolu mübah saymışlar; öyle ki, dünyanın bir ucunda yahudi Karl Marx komünizmin temellerini atarken, diğer ucunda yahudi James Rockafeller zıt ideoloji olan kapitalizmin tohumlarını ekmiş. O dönemde kendilerinin bile henüz farkında olmadıkları ama genetik hafızalarına yüzyıllar önce kazınmış bulunan "dayanışma bilinci" kavramı sayesinde dünyayı ahtapot gibi sekiz koldan sarmışlar. Değişik ülkelerin değişik dilleri konuşan ve değişik idealler peşinde koşan vatandaşları olmalarına rağmen amaçları hep aynıdır: "Büyük İsrail"... Komünizm de, kapitalizm de, herhangi bir siyasî ideolojisi olmayan kozmetikçi Estee de bu amaç doğrultusunda varlık mücadelesi vermiştir.Yahudi topla tüfekle gelmez. Fetih taktiği "içe sızmak" ve "sızdıktan sonra kontrol altına almaya çalışmak"tır.Konumuz, sabetaycılar: Türkiye'deki yahudi sızıntıları...Sabetaycılık, 17'inci yüzyılda yaşamış İzmirli bir yahudi hahamı olan Sabetay Sevi'nin kendini "mesih" ilan edip musevilikten ayrılarak kurduğu mistik bir dini cemaattir. Dış görünüşte müslüman olan fakat kendi içinde yahudiliğin tüm gereklerini yerine getirerek yaşayan ve kendilerinden olmayanlarla evlenmeyen bu topluluk, Cumhuriyet döneminde kapalı cemaat yapısından vazgeçerek toplum içine karışmıştır.Konuyu biraz daha açmak gerekirse;Sabetay Sevi, kendisinin Tevrat'ta bahsi geçen ve dünyaya gelip "vaadedilmiş topraklar"da yahudiliği tekrar hakim kılacak olan mesih (kurtarıcı) olduğunu iddia etti. Yahudi din adamlarının çoğuna göre Sevi hain idi ama bazı hahamlar tarafından desteklendiği için, bir grup yahudi onun peşine takıldı. Vatansız millet olmanın da acısıyla, devlet kurma amacına giden yolda ve siyonizmi ortaya çıkaracak süreçte onu desteklediler. Fakat İzmir ve Kudüs'teki yahudi ilerigelenleri Sevi'yi desteklemedikleri gibi, onu museviliği aslından saptırmaya çalışan bir sahtekâr olarak gördüler ve Osmanlı sarayına şikayet ettiler. Çoğulcu yapısı sebebiyle, o zamana kadar bu işin üzerinde durmayan Osmanlı Devleti, tebaası olan yahudilerin dinlerinin korunması talepleri karşısında kayıtsız kalamadı. Sevi'yi saraya çağıran Sadrazam, hayatı ile iddiaları arasında bir seçim yapmasını istedi. Sevi, hayatı yönünde seçim yapmakla kalmadı, müslüman da oldu ve Aziz Mehmet adıyla maaşa bağlandı.Ancak bu, görünüşteki bir müslümanlıktır. Müritlerinin inanışına göre; "Bu can bu bedenden çıkmadıkça" diyerek müslüman olan Sevi, kapıdan dışarı adım atar atmaz bedeninden bir kuşun uçup gitmesiyle birlikte verdiği sözden azad olur. "Can bedenden çıktığı" için artık bu söze sadık kalması gerekmiyordur.Sevi ve müritleri Selanik'e yerleşerek dış görünüşte müslüman, gerçekte ise musevî olarak yaşamaya başladılar. Müslüman isimleri alıyor, cuma namazı için camiye gidiyor, oruç tutuyor, kendilerini inançlı birer müslüman gibi gösteriyorlardı fakat asırlar önce kızgın çöl güneşi altında edilen o yeminden asla geri dönmediler, yahudiliği sinsice içlerinde yaşattılar, soylarının safiyetini korumak için de sadece kendi aralarında evlendiler. Ve sonunda, 1924 mübadelesiyle birlikte Türkiye'ye geldiler.Yahudiler, birlikten güç doğduğunu iyi bildikleri için her zaman, her alanda birbirlerini sınırsızca desteklerler. "İçe sızma" taktiğinin Truva atları olan sabetaycılar Avrupa ülkelerinde, Amerika'da ve sonradan kurulan İsrail'de yaşayan soydaşları tarafından hep desteklendiler. Önleri açıldı, imkânlar sunuldu; bu sayede gerek siyasî, gerekse ekonomik alanda hayli yükseldiler ve toplumu el altından yönlendirebilecek bir güce kavuştular.Sabetaycılık, üzerinde önemle durulması gereken bir konudur fakat son yıllarda bazı kesimler tarafından aslından saptırılıp sulandırılarak bir iftira veya örtülü propaganda unsuruna dönüştürüldü. Mesela Yalçın Küçük, Soner Yalçın gibi yazarlar, toplum tarafından tanınan ünlü kişilerin neredeyse tümünün yahudi/sabetaycı olduğunu iddia etmek suretiyle örtülü siyonizm propagandası yapıyorlar. Amaçları "Türk zannedilen meşhur kişilerin hepsi aslında yahudidir; yahudiler her tarafı ele geçirmiş olan kalabalık, güçlü ve başarılı bir millettir." düşüncesini insanların bilinçaltına yerleştirerek, yahudi çıkarları doğrultusunda psikolojik yönlendirme yapmak...Nitekim, Yalçın Küçük ibranî kökenli olduğunu en sonunda kendi ağzıyla itiraf etmek zorunda kaldı... "Efendi I" kitabında Başbuğ Mustafa Kemâl Atatürk'ün sabetaycı olduğunu imâ eden, "Efendi II" kitabında Büyük Türkçü Nihâl Atsız'a yahudi damgası vurmaya çalışan Soner Yalçın'ın da bir yahudi olduğuna can-ı gönülden inanıyorum.Siyasal islâmcılar ise Başbuğ Mustafa Kemâl Atatürk'e iftira atabilmek için sabetaycılık konusuyla uğraşıyorlar; bitmek tükenmek bilmeyen "sabetaycı listeleri"nde araya sıkıştırılmış "Mustafa Kemâl" adı hiç eksik olmaz. Ayrıca Atatürkçü, cumhuriyetçi, lâik çizgideki tüm kişi ve kurumları yahudi, sabetaycı, mason iddialarıyla karalamaya çalışırlar.Hülâsa; iyice cılkı çıkarıldığı için, sabetaycılık konusu entellektüel milliyetçilerin ilgi alanından giderek uzaklaşıyor ve kendisi gibi düşünmeyen herkese "Ulan Allahsız saba(e)taycı" diye söven sığ zihniyetli, lümpen bir kesimin demirbaş küfür malzemesi hâline dönüşüyor.Peki, sabetaycılara karşı önlem almak için ne yapmak gerekir?Öncelikle belirtmeliyim ki; kitaplar yazarak ya da listeler hazırlayarak sabetaycıları ismen deşifre etmeye çalışmak hiçbir işe yaramaz. "Bir evim bir de arabam olsun, faturalarımı ödeyebileyim, karnım doysun, sağlığım-sıhhatim iyi gitsin; gerisi umurumda bile değil" anlayışının hakim olduğu, bencil ve vurdumduymaz bir toplum düzeninde yaşıyoruz. Kimse, kimin sabetaycı olduğunu umursamaz, böyle konularla pek fazla ilgilenmez. Sabetaycılık mevzusu belli bir kesimin ilgi alanına sıkışıp kalmaktan asla kurtulamaz. İyi niyetle sabetaycılık olayının üzerine giden vatansever kişiler alınmasınlar, ama doğrusu budur.Yapılması gereken, Türk'ün millî şuurunu ve ırkî dayanışma refleksini kuvvetlendirmeye çalışmaktır. Bu refleks yahudilerde zaten var, bu yüzden 16 milyonluk nüfuslarıyla koskoca dünyayı -neredeyse- yönetir hâle geldiler. Türk de "Kim olursan ol, yine gel" zihniyetinden kurtulup safları sıklaştırmayı başarabilirse, sabetaycılar da dahil olmak üzere bilûmum Truva atlarını kalesine asla sokmaz.Yahudinin her zaman, her yerde ve her şartta kendi milletinin çıkarlarını korumaya yoğunlaşmak anlamına gelen "sınırsız millîcilik" stratejisine bir örnek vereyim: 1995 yılında, Nesim Malki adlı bir yahudi işadamı/tefeci Bursa'da infaz edildi. Kısa bir süre sonra da batık bankalar, hortumcular hadisesi Türkiye'nin gündemine bomba gibi düştü; Murat Demirel, Ali Balkaner, Hayyam Garipoğlu, vb. kişilere ait olan birkaç tane banka birbiri ardına battı, sahipleri de tutuklanıp cezaevine konuldu. Gazetelerde yazılan, banka sahiplerinin bankaları hortumladığı, yani içini boşalttığı idi. Fakat şahsî kanaatimce işin aslı farklıydı. Bu şahıslar hortumladıkları paranın bir kuruşunu bile kendileri yemediler. Bankaların tümünde -çevirdiği nakit paranın miktarı Sabancı ve Koç Holding'in kasasındaki para miktarından bile daha yüksek olan- Nesim Malki'nin gayrı yasal sermayesi ile ortalıklığı vardı, Malki öldürülünce banka sahipleri o kayıtdışı sermayenin kendilerine kalacağını zannedip sevindiler. Fakat yukarıda da belirttiğim gibi yahudiler sınırsız millîcilik bazında hareket ederler; MOSSAD bir yahudinin malını asla başkalarına yedirmez, ne yapıp edip İsrail'in kasasına girmesini sağlar. Banka sahipleri "Malki'nin parası İsrail'e aittir; ya bize verirsin ya da ölürsün" diyerek tepelerine çöken MOSSAD'a ödeme yapabilmek için kendi bankalarını hortumlamak zorunda kaldılar.Yahudiyi mat etmek istiyorsak, biz de aynı silahla savaşmalıyız. Sınırsız millîcilik stratejisini millî ideolojimiz hâline getirerek saflarımızı sıklaştırmalı, birlik olmalı ve sadece Türk'ün menfaatleri ile çıkarlarını gözeterek yaşamayı öğrenmeliyiz ki, aramıza sızıp bizi kontrol altına almaya çalışan unsurlara geçit vermeyelim.Yoksa daha çok "sabetaycı listesi" hazırlarız. Ama somut açıdan hiçbir işe yaramaz; sabetaycı gene yoluna devam eder, biz de önümüzdeki listelere bakıp "Hepsini deşifre ettim" diyerek kendimizi ve birbirimizi avuturuz.

hayatın neresinden dönülse kardır.NİLGÜN MARMARA YA SAYGILARLA

2008-03-02T14:07:00.000-08:00

Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. Öylesine bağsız ve yeğniyim ki bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum. Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; yoğunluğundan bana düşen payını benden geri alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancımyok. Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğezamana denize kayalara ve kuşlara da dokunan aynı tanrı değil mi? Bu kutla tanrınınyönetkenliğinde, olmayan ellerimle bir yok-tanrı´yı tutuyor ve ölçüyorum yokluğun ağırlığını.Kefe´lerinden birine onun oylumu pekâlâ sığıyor, diğerine duygular, duyumlar ve düşünceleryığılıyor, işte yetkin eşitlik...her gün her gece bu eşitliğin bilgisiyle geçiyor. Bir eskicidensatın alınmış bu teraziyi birgün başka bir eskiciye vereceğim, o gün, tozanlarım her bir yanadağılıp toprağın suyun ölümsüzlüğüne eklemlenecekler ve ben özgürleşeceğim.

İSRAİL GÖZÜ GAP'TA

2008-03-02T13:57:00.000-08:00

"O gün Rab Abramla ahd edip dedi: Mısır ırmağından büyük ırmağa, FIRAT ırmağına kadar senin zürriyetine verdim." (Tekvin Bölümü, 15/18, 21)
İsrail'in Güneydoğu Anadolu'yu içine alan kutsal sınırları ve suya olan acil ihtiyacı, GAP ile yakından ilgilenmesine yol açmaktadırİsrail, GAP konusunda Türkiye ile iş birliği yapmak istediğini, İsrail'in su kaynaklarından yoksun olduğunu, Türkiye'nin ise zengin su, toprak ve iş gücüne sahip bulunduğunu belirtti." (Şalom, 29 Ocak 1992)
"Gelecek sene Kudüs'te bulvarlar gül kokmayacak ve İsrail belki de çölü çiçeklendiren bir ülkenin gözalıcı görüntüsünden vazgeçmek zorunda kalacak. Eski kültürler ve Negev pamukları içinde olduğu gibi kutsal şehrin süslenmesi için çok suya ihtiyaç var, ama su yok." (L'Express, 16 Ağustos 1991)
"Şimon Peres: Nüfus artıyor. Suyu üretmek için imkan oluşturmazsak, bu kez su için savaşacağız." (Cumhuriyet, 12 Haziran 1991)
"İsrail Hayfa Üniversitesi'nden Prof. Armon Sofer 1990'da verdiği demeçte, Ortadoğu'da su kaynaklarının kullanımı yüzünden savaş çıkacak dedi." (Milliyet, 31 Ekim 1990)
Türkkaya Ataöv de İsrail'in Ortadoğu'daki su problemini ve bu problemi çözmek için ne gibi metodlar kullanabileceğini şöyle açıklamıştır:
"Ortadoğu'da bir su problemi var. Belki de bu cümle değiştirilmeli ve suyla ilgili ekonomik ve stratejik sorunlar var denmelidir... Bazı ülkelerde 'su güvenliği' vardır. Türkiye ve bir miktar da İran'ın yeterli su fazlası var.
İsrail ve işgal altındaki topraklarda kişi başına düşen su miktarı gittikçe azalmaktadır. Libya ve Suudi Arabistan kendi yeraltı kaynaklarını kullanmaktadırlar. Suriye ve Irak ise gelecek için endişeli.
Su gerçekten petrol kadar önemli mi oluyor? Komşu ülkeler arasındaki rekabeti artırarak onları silahlı bir anlaşmazlığa mı yöneltiyor? Suyun giderek değerinin arttığı ve anlaşmazlıkların hızlandırıldığı doğrudur.
Bazı gruplar ve devletler, barajları, boru hatlarını, damıtma tesislerini ve dağıtım hatlarını sabote edebilir.
İsrail, bölgesindeki suyu kontrol altına almak istiyor. Ürdün nehrinden, Yarmuk ve Batı Şeria'daki kaynaklardan İsrail büyük miktarda su sağlıyor. Versay Barış Konferansı'nda 1919'da ileri sürülen Siyonist haritaya Litani Nehri dahildir. İsrail 1982'de Lübnan'a saldırısında bu nehri kontrol altına almak istemiştir.
İsrail, işgal altındaki topraklardaki Yahudilerin su ihtiyacını karşılıksız olarak sağlarken, Filistinlilerden en yüksek fiyatı istiyor. Aşağı yukarı tüm su anlaşmazlıkları politik kargaşalarla sonuçlanıyor.
Mısır, Nil'in normal su akışını isteyerek, şimdi İslami grupların desteğinde olan güney komşusu Sudan'la anlaşmazlığa düşüyor. Bu iki ülke 1959'da Ortadoğu'daki suyla ilgili tek anlaşmayı yaptı.
Su konusunun, Ortadoğu bölgesinin en hassas konularından biri olduğu yerli ve yabancı basında da sık sık yer almaktadır.
Türkiye'nin GAP'ı ise Kürt meselesiyle iç içedir. Dicle-Fırat sularının kullanımı projesiyle birçok amacı olan bir plan gerçekleşecek ve hidroelektrik gücü elde edilerek geniş alanlara sulama yapılacaktır." (Türkkaya Ataöv, Turkish Daily News, 19 Şubat 1993)
Ortadoğu su sorununda üç kilit ülke, Sudan-Etiyopya-Türkiye'dir. Etiyopya'nın İsrail güdümlü dış politikası, gözleri Türkiye ve Sudan üzerine çekmektedir. Bu durumda GAP da ayrı bir önem kazanmaktadır. Güneydoğu'da Kudüs merkezli manevralara çık sık rastlanmaktadır. Sudan'ın İsrail açısından sahip olduğu stratejik önem ise, bu ülkede yaşanan sorunların son bulmasını da engellemektedir. Su sorununun Ortadoğu'da bir savaşa yol açabileceği ihtimali ilk olarak 1986 yılında CIA'in Uluslararası Stratejik Araştırmalar Merkezi tarafından ortaya atılmıştır.
"Merkezi Washington'da bulunan Uluslararası Stratejik Araştırmalar Merkezi, 1986'da durup dururken, 'Ortadoğu'nun Su Sorunu' başlıklı bir rapor yayınlar. Raporda bölgedeki kuraklığın artacağı, nehir debilerinin azalacağı, günlük hayatta suyun petrolden daha değerli olacağı gibi araştırma sonuçlarına yer verilir ve bir de kehanette bulunulur: ... Nil, Ürdün ve Fırat... Ortadoğu'da, gelecekteki bir savaş, mutlaka bu üç nehrin sularının paylaşılmasından çıkacak..." (Tempo, 10-16 Haziran 1990)
Ortadoğu'da patlak veren su krizinin kilit ülkesi ise İsrail'dir. İsrail'in şu andaki su ihtiyacının büyük bir bölümü Taberiye Gölü'nden karşılanmaktadır. Oysa Taberiye Gölü'ne akan Litani Nehri Lübnan üzerinden gelmektedir ve kontrolü İsrail'in sınırları dışındadır. İsrail'in Güney Lübnan'ı işgal etmesi ile bu sorun bir süreliğine ortadan kaldırılmıştır. Bu da İsrail'in su uğruna savaşmaktan kaçınmayacağını göstermektedir.İsrail'e sürekli Yahudi göçü devam ettiği ve yeni gelenler için her gün daha fazla yerleşim alanları açıldığı göz önünde bulundurulursa, gelecekteki İsrail Devleti'nin nüfusuna yetecek kadar su kaynağı Ortadoğu'da bulunmamaktadır. İhtiyaç duyulan suyun GAP'tan sağlanmasıyla, planlanan 'Büyük İsrail' projesinin kurak topraklarda değil 'Barış Suyu' projeleriyle verimli topraklarda gerçekleşmesine çalışılmaktadır.
Barış Suyu projesiyle Fırat'ın suyunun Suriye üzerinden önce Ürdün'e daha sonra İsrail'e aktarılması planlanmaktadır. İsrail'e gereken suyun gönderilmesi için bütün bu planlar yürütülürken, İsrail'in sessiz bir politika izlemesi de dikkat çekicidir. Tarihte ne zaman İsrail'in büyük, fakat kamuoyuna hissettirilmemesi gereken bir menfaati olsa, İsrail sessiz bir politika izler: Gelişmeler hakkında doğrudan yorumda bulunmak yerine, kendi fikirlerini kontrolü altında olan ağızlardan söyleterek, arka planda kalmayı tercih eder.
Su konusunda, kamuoyunun dikkatinin zaman zaman piyon olarak kullanılan Suriye'ye çevrilmesi de söz konusu bu metodun bir parçasıdır. Bir dönem çok gündemde olan Suriye-Türkiye arasında yaşanabilecek potansiyel savaş senaryoları sonucunda, 'Barış Suyu'nu devreye sokabilmek ve 'Barış için Suriye'ye su' mesajı altında İsrail'e gereken suyu sağlamak hedeflenmiştir.
İsrailli liderlerin su sorununa bakış açısı da Ortadoğu'da su kavgasının merkezinin Tel-Aviv olduğunu gözler önüne sermektedir.
"İsrail Tarım Bakanı Rafael Eitan: Bölgede su, saatli bombadır." (Hürriyet, 14 Temmuz 1991)
Su sorunu hakkında bu denli ilginç görüşleri olan Eitan, bir dönem Mossad'ın askeri kanadı LAKAM'ın eski şefi olarak da görev yapmıştır. Bugün ise İsrail ordusu Genelkurmay Başkanı'dır.
İzak Rabin
"İsrail'in en ünlü casusu Rafael Eitan 1968'de İsrail İstihbarat Örgütü 'LAKAM'ın başındaydı." (Dangerous Liaison, Andrew and Leslie Cockburn, sf.85)
İsrail Tarım Bakanı Rafael Eitan uyarıyor: 'Taberiye Gölü'ndeki su seviyesi hiçbir zaman bu kadar düşük olmamıştı. İsrail'in su rezervleri hayati tehlike altında." (Nature, Ağustos 1991)
"Su darlığı İsrail'i tehdit ediyor." (Şalom, 9 Ocak 1991)
Ve İsrail'in bu büyük su ihtiyacına paralel olarak bölgede savaş rüzgarları da sık sık esmektedir:
"İsrail Başbakanı İzak Rabin: Umarım ki su sorunu silahla çözülmez." (Sabah, 22 Aralık 1992)
"İsrail ve Ürdün su rezervlerini tekrar doldurabileceklerinden yüzde 15 kat fazla bir hızla tüketiyorlar. Ürdün'ün teklifi 350 milyon dolarlık birleşik bir barajı Yarmuk Nehri üzerinde kurmak. İsrail ve Ürdün BM'nin aracılığını yaptığı gizli görüşmeler yapıyorlar. İsrail'deki her yerleşim yeri günde 280 lt, yani Filistin'dekinin 4 katı su harcıyor. İsrail, Lübnan'la Litani Irmağı'nın suyunun alınmasıyla ilgili antlaşma yapmaya çalışıyor. Amman'daki Batılı bir diplomat 'Su İsrail'in elinde silah gibidir ve çözülemeyecek bir problem olur' diyor." (Newsweek, 12 Şubat 1990)
Geçtiğimiz yıllarda İsrail'in Batı Şeria ve Gazze'deki suyun %60'ını elinde tuttuğu bildirilerek, Sovyet Yahudilerinin göçü ile İsrail'in su ihtiyacının daha da artacağı belirtildi... Washington Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü araştırmacılarından, Joyce R. Starr ve Daniel C. Stoll "Ortadoğu'daki Su Kaynakları Konusunda ABD Dış Politikası" adlı araştırmalarında, Ortadoğu'da gelecekte muhtemel bir savaşın petrol yüzünden değil de su yüzünden çıkacağını belirtmişlerdir:
"İsrail'in Batı Şeria ve Güney Lübnan'ı işgal etmesinin en önemli nedenlerinden biri de buraların zengin su kaynaklarına sahip olmaları. Golan Tepeleri dağlık, yağışlı ve münbit bölgeler. Buraları gözden çıkaramıyor. Ayrıca İsrail Taberiye Gölü'nün Suriye'ye ait bölümünü de işgal etmiş durumda, bütün gölü kullanıyor. Çünkü denizden su arıtma çok masraflı bir işlem. Bu İsrail'in enflasyonunu bile etkiliyor...
Su gücü dostluk kazanmak ve birlikte ticaret için kullanılabilir. Fakat aynı zamanda bir nükleer güce de benzer ki, bir kere sizin buna sahip olduğunuz insanlar tarafından bilinirse, bu onlarda büyük bir saygı uyandırır. Türkiye'nin su zengini bölgesi Güneydoğu. Güneydoğu'daki olaylar daha genişlerse komşuluk ilişkileri açısından daha da önemli olacak." (Economist, 14 Aralık 1991)
"Kızgın su kavgaları Ortadoğu için yeni bir şey değildi. Bundan evvelki birçok savaş bu üç büyük nehirle ilgiliydi: NİL, DİCLE, FIRAT." (Newsweek, 12 Şubat 1990)
"Kaynaklar durmaksızın artan ihtiyaçlar yanında sınırlılar. Aynı ritimle insanların sayısı da artmaktadır. Su, devletler arasında baskı kaynağı olmuştur ki, bu daha çok Orta ve Yakın Doğu'da geçerlidir. Fırat, Dicle, Nil; yarın belki de bu ırmakların kontrolü için savaşılacaktır." (L'Expansion, 4-17 Temmuz 1991)
"Batılı kaynaklar, Ortadoğu'da petrolden daha değerli hale gelmeye başlayan suyun, 2000'li yıllara doğru stratejik bir önem kazanarak bölgede savaş rüzgarları estirebileceğini belirtiyorlar." (Cumhuriyet, 23 Temmuz 1992)

KARINDEŞEN JACK VE MASON BAĞLANTISI

2008-03-02T13:40:00.000-08:00

Karındeşen Jack Cinayetlerinin İçyüzüMasonların siyasi faaliyetlerini ve özellikle de illegal yönlerini araştırırken karşımıza çıkan önemli bir konu da, ünlü "Karındeşen Jack" cinayetleridir.Karındeşen Jack cinayetlerinin gerçekleştiği Kraliçe Victoria döneminin İngilteresi'nde, masonların saraya ve aristokrasiye egemen olduğu bilinen bir gerçektir. Masonik bir amaçla işlenen cinayetler, bu nedenle kolayca örtbas edilebilmiştir. Resimde, dönemin İngilteresi'nde masonların düzenlediği ve farklı bölgelerden gelen biraderlerin katıldığı bir balo tasvir ediliyor.Bu seri cinayetler, 1888 yılında Londra'da gerçekleştirilmiştir. 9 haftalık bir süre içinde tam 5 ayrı hayat kadını, gövdeleri yarılıp parçalanarak vahşi şekilde öldürülmüştür. Katilin kim olduğu hiçbir zaman bulunanamış ve bir sır olarak kalmıştır. Katili tanımlamak için kullanılan "Karındeşen Jack" sözü, cinayetlerin hemen ardından bu isimle polise gönderilen bazı mektuplardan kaynaklanmaktadır. "Karındeşen Jack" denen kişinin (veya kişilerin) gerçek kimliği meçhuldur.Ama konuyu inceleyen bazı araştırmacıları, bunun siyasi amaçlara yönelik bir komplo olduğu ve komplonun kaynağının da masonluk olduğu kanısına yönelten bazı önemli bulgular vardır. Bunları birlikte inceleyelim.Karındeşen Jack cinayetlerinin gerçekleştiği sıralar, İngiliz monarşisi büyük bir skandalın eşiğine gelmişti.Kraliçe Victoria'nın oğlu olan King Edward VII, 1888 yılında İngiltere'de masonların Büyük üstadı idi. Onun oğlu Eddy ise, eğer büyükanne ve babası ondan önce ölürse, Kral olabilirdi. Ancak Eddy'nin saray disiplinine uymayan bir özel yaşamı vardı. 1888'de Londra'daki Walter Sickert ismindeki ressama ve arkadaşlarına gizlice ziyaretler yapıyordu. Eddy; bu çevrede Annie isminde Katolik ve alt tabakadan gelen bir tezgahtar kız ile tanıştı ve ilişki kurdu. Bir süre sonra bir bebekleri oldu ve gizlice evlendiler. Sickert; Eddy ve Annie'nin kızları için bir dadı tuttu. Mary (veya Marie) isimli dadı ve Sickert onların bu gizli düğünlerinde şahit oldular.O sırada, İngiltere büyük bir politik karışıklık içerisindeydi ve eğer halk kral olmaya bu denli yakın birisinin Annie gibi bir kadın ile evlendiğini öğrenirse, bu durum monarşinin sona ermesine neden olabilirdi. (Katolik birisiyle evlenmek, İngiliz kraliyet ailesinin kurallarına aykırıydı, ayrıca Annie'nin alt tabakadan olması da bir sorundu). Böyle bir skandal, aynı şekilde İngiliz politik ve sosyal sisteminden çıkarı olanların özellikle de masonların sonu olabilirdi.Bütün bunlar Kraliçe Victoria'nın kulağına gidince, Kraliçe, Marquess of Salisbury isimli Başbakanını bu olayı temizlemek ile görevlendirdi. Salisbury ünlü bir masondu. Bu skandalı kapatmak için, Annie'yi akıl hastanesine yerleştirdi, ve tam 32 yıl sonra da Annie orada öldü. Kızları da daha sonra Sickert'in metresi haline geldi ve ondan bir oğlu oldu. Skandal düğünün şahidi olan Marie Kelly ise alkolik bir hayat kadını oldu ve bildiklerini diğer 3 hayat kadını arkadaşı ile paylaştı. Onlar ise onu, Prens Eddy'nin yaptıklarını deşifre etmekle tehdit ettiler. Bunu öğrenen Başbakan Salisbury bu tehditin sona ermesi gerektiğine karar verdi ve Kraliçenin doktoru olan ve aynı zamanda Annie'ye akıl hastası raporunu veren yüksek dereceli mason biraderi Sir William Gull'dan bu konuda yardım istedi.Gull, Marie'nin ve diğer hayat kadınlarının varlığını İngiliz monarşisi ve masonluk için bir tehdit olarak kabul etti ve masonik ritlere dayanarak bu kadınları tek tek öldürmeye karar verdi. İşte tüm İngiltere'yi dehşete düşüren Karındeşen Jack cinayetleri böyle başladı. Gull, kurbanlarını aynen masonik ritüellerde yazılı olduğu gibi, büyük bir vahşetle öldürüyordu. Başbakan Salisbury, hükümetteki diğer masonlar ve polis teşkilatı Gull'un suçlarını gizlediler. Çünkü mason olarak onlardan beklenen, bu sırrı saklamaları ve Gull'un yaptığını takdir etmeleriydi. Gull, özel arabasının sürücüsü olan Netley ile ressam Sickert'ı o 4 hayat kadınını tanımasına yardımcı olmaları için ikna etti. Ardından kadınları arabalarına aldılar, öldürdüler ve mason ritlerine göre kesip parçaladıktan sonra seçilen yerlere vücutlarının parçalarını attılar.Gull, kurbanlarını şu şekilde öldürmüştü:a)31 Ağustos 1888'de Mary Ann (Polly) Nichols'un boğazı, kulağından başlayıp tüm boğazını saracak şekilde derin bir şekilde kesilmiş, karnı yarılmış ve açık bir şekilde bırakılmıştı.Mary Ann (Polly) Nicholsb) 8 Eylül 1888'de Annie Chapman'ın boğazı vahşi bir şekilde kesilmiş, dili dışarı fırlamış ve kalanını yutmuştu. Karnı tamamen yarılmış, bağırsakları çıkarılmış, bir ucu omuzunda diğer ucu vücudum bağlı bir şekildeydi. Midesinin bir kısmı çıkarılmış ve sol omuzunun üst tarafına konmuştu, kadının rahmi ve vajinasının bir kısmı ile mesanesinin büyük bir bölümü çıkarılmıştı. Mücevherleri ve demir paraları çıkarılmış ve pirinçten yapılmış 2 adet yüzük ayağına takılmıştı.Annie Chapmanc) 30 Eylül 1888'de Elizabeth (Liz) Stride'ın boğazı çenesinin bir yanından diğer yanına dek kesilmişti.Elizabeth (Liz) Strided) 30 Eylül 1888'de Gull, en son ve en önemli kurbanını, yani Marie Kelly'i öldürmek üzere olduğunu düşünüyordu. Ancak yanlışlıkla Catherine (Kate) Eddowes'u öldürdü. (Bu kadın, Kenny isimli bir adamla yaşıyordu ve Mary Ann Kelly ismini kullanıyordu.) Eddowes'un boğazı bir kulağından diğerine dek kesilmişti, burnu tamamiyle yerinden çıkarılmıştı, sağ kulağının bir kısmı kesilmişti, yüzünün diğer bölümlerinde üçgen şeklinde derin kesikler vardı, karnı tamamen açılmış, bağırsakları dışarıya çıkarılmış ve sağ omuzunun üzerine yerleştirilmişti. Ayağın iki parçası koparılmış ve vücudu ile sol kolunun arasına dikkatle yerleştirilmişti. Sol böbreği ile rahminin bir kısmı kesilip atılmıştı.Catherine (Kate) EddowesFROM HELL (CEHENNEMDEN)Tamamen tarihi belgelere dayanılarak hazırlanan bir Hollywood filmi olan From Hell (Cehennemden), Karındeşen Jack cinayetlerinin masonik bir komplo olduğunu tüyler ürpertici perde arkasıyla gözler önüne sermektedir. Filmden alınmış olan aşağıdaki karelerde önemli sahneler yer almaktadır.Filmin bu karelerinde, olayın sırrını araştıran dedektif Abberline'nın masonik kaynakları inceleyişi ve cinayetler ile masonluk arasındaki ilişkiyi keşfedişi anlatılmakta.Polis; kadının yanında önlüğünden kesilmiş ve kandan sırılsıklam olmuş bir parça buldu. Bu parça, kadının hala üzerinde yer alan bir parçaya tam olarak uyuyordu. Bunun yukarısındaki siyah duvarda ise beyaz bir tebeşirle yazılmış olan şu yazı duruyordu. "Juwes'ler hiç bir şeyle suçlanmayacak olan insanlardır."e) Eddowes hakkında yaptığı yanlışlığı 9 Kasım 1888'de anlayan Gull ve müttefikleri, Mary Kelly'yi apartman dairesinde öldürdüler. Kadının boğazı tamamiyle kesilmişti, midesi tamamen dışarı çıkarılmış ve mide çukuru tamamen boşaltılmıştı, göğüsleri kesilmişti, kolları parçalanmıştı, yüzü tanınmayacak hale getirilmişti, rahmi, böbrekleri ve göğüslerinden birisi başının altındaydı, diğer göğsü ise sağ ayağının oradaydı, karaciğeri ayaklarının arasında, bağırsakları sağ tarafında, dalağı sol tarafındaydı. Karın derisi sökülmüştü. Ciğerinin bir kısmı ve kalbinin tamamı kayıptı.İşte tüm bu garip ve korkunç olaylar, konuyu inceleyen araştırmacıları olayın perde arkasındaki gerçeğe götürdü:Eğer bunlar alelade cinayetler olsaydı, kesip parçalama olayları katili yakalanma tehlikesine sokardı. (Katledilenlerden biri olan Stride, arabaya binmeyi reddettiği için, çabucak sokak ortasında öldürülmüştü). Bir tür ritüeli andıran bu akıl almaz kasaplığın tek açıklaması, masonik ritlere olan uygunluğuydu. Boğazların kesilme şekli,Karındeşen Jack olduğu tahmin edilen Dr. Gull (üstte) ve mason locasındaki diğer "birader"leri.Mason locasına girişte yapılan kontrol ve içerdeki ritüelden bir görünümkalplerin çıkartılması, bağırsakların dışarıya çıkartılması, üçgen şeklinde kesikler, maktülün önlüğünün bir kısmının kesilip çıkartılması... Tüm bu detaylar, mason localarında okunan ve "hainlerin cezası" olarak belirtilen vahşetlere birebir uyuyordu. . .Karındeşen Jack'in son kurbanı olan Eddowes; "Mitre K****i" (Mitre Square) olarak bilinen semte bırakılmıştı. Mitre (terzilikte ve inşatta kullanılan gönye benzeri araç) ve kare masonik aletlerdir ve mitre hanı da masonların meşhur buluşma yeridir.Peki cinayet yerindeki duvarda bulunan "Juwes" kelimesi ne anlama geliyordu? Bazı yorumcular bunun "Jews" (Yahudiler) kelimesinin yanlış yazılmış hali olduğunu ileri sürmüşlerdir. Oysa işlenen cinayetler ve kullanılan yöntemler, bunların failinin son derece eğitimli bir kişi olduğunu göstermektedir ve bu da böyle basit bir yazım yanlışlığı yapılması ihtimalini çok düşürmektedir. Konuyu inceleyen pek çok araştırmacı ise, "Juwes" kelimesinin, masonlukta masonluğun simgesel kurucusu olarak kabul edilen Hiram Abiff'i öldüren üç hainin, yani Jubela, Jubelo ve Jubelum'u ifade ettiği kanaatindedir.Karındeşen Jack cinayetlerinin örtbas edildiği mason locasında düzenlenen bir tekris töreni. Törende masonluğa yeni giren bir üyeye önce "burada göreceklerini başka yerde asla anlatmayacağına" dair ölüm tehdidi altında yemin ettiriliyor.Tekris töreninin sonu: Locaya kabul edilen yeni masonun gözbağı açılıyor ve eskiden "harici" (masonluk dışı) olan yeni üye mason locasının içini ilk kez görüyor.Bir başka ilginç detay ise, bu yazının polisler tarafından bulunur bulunmaz silinmesidir. Ceset bulunduğunda, polis şefi ve aynı zamanda da bir mason olan Sir Charles Warren, daha önce hiçbir cinayet mahaline gitmemesine rağmen, bu kez kendisi olay yerine gitmiş ve duvardaki yazıyı görür görmez bunun silinmesini emretmiştir.Tüm bunlar, tarihte Karındeşen Jack cinayetleri olarak bilinen vahşetin, gerçekte siyasi amaçlar içeren masonik bir komplo olduğuna işaret etmektedir. Nitekim masonların, bu tarihten önce de Mozart ve William Morgan gibi ünlüler de dahil olmak üzere, kendilerine ihanet ettiklerini düşündükleri kişileri katlettiklerine dair önemli deliller vardır. Karındeşen Jack cinayetlerinin gerçek faili olduğu sanılan yüksek derece mason Dr. Gull'un 1890'da öldüğü açıklanmıştır. Oysa gerçekte bu tarihte ölmemiş, 'Thomas Mason' ismi altında bir akıl hastanesine konmuş ve uzun yıllar sonra burada ölmüştür.Olayın iç yüzünün başından beri farkından olan ressam Sickert ise gerçek hikayeyi oğlu Joseph'e anlatmıştır. Joseph ise, aradan neredeyse 3 çeyrek asır geçtikten sonra gerçeği gazeteci Stephen Knight'a açıklamış ve masonluk konusunda derinlemesine bilgiye sahip olan Knight bu konuyu Jack the Ripper: The Final Solution (Karındeşen Jack: Son Çözüm) adlı kitabında açıklamıştır. Knight'in 1976'da yayınlanan bu kitabından beridir olay büyük bir tartışma konusudur. Masonlar Knight'ın tezini ısrarla reddetseler de, pek çok delil bu tezi desteklemektedir. Bu konuyu gündeme taşıyan en son gelişme ise, 2001 yılında çevrilen bir Hollywood yapımı olan From Hell (Cehennemden) adlı filmdir. Karındeşen Jack cinayetlerini konu edinen ve tamamen tarihsel gerçeklerden yola çıkarak çevrilen filmde, olayların masonik bir komplo olduğu detaylı olarak gösterilmektedir.Tüm bu hikayenin en çarpıcı yönü ise, büyük olasılıkla "buzdağının görünen kısmı" olmasıdır. Masonluk gizli bir örgüt olduğu ve "haricilere" (mason olmayanlara) hiçbir zaman sır vermediği için, masonik faaliyetlerin çoğu karanlık bir sis perdesinin ardındadır. Karındeşen Jack cinayetleri, bu sis perdesinden dışarı sızan bir "örnek"tir ve diğer örneklerin ne kadar korkunç olabileceği hakkında fikir vermektedir.

PKK / KADEK / KONGRA-GEL KURULUŞU

2008-03-02T11:34:00.000-08:00

Dünyanın en kanlı terör örgütlerinden birisi olan, insanlığın yüzkarası, PKK/KONGRA-GEL terör örgütü 27 Kasım 1978’de, Diyarbakır’ın Lice ilçesi Ziyaret (Fis) köyünde 25 kişinin katılımıyla yapılan ve I nci Kongre niteliğindeki toplantıda, Kürdistan İşçi Partisi-Partiya Kerkaren Kürdistan (PKK) adıyla kurulmuştur. Örgüt, 1984 yılına kadar kadro çalışmalarını tamamlamıştır. 15 Ağustos 1984 tarihinde Eruh ve Şemdinli baskınlarıyla, silahlı eyleme başlayarak stratejik savunma safhasının ilk dönemi olan silahlı propagandaya geçiş yapmıştır.
Terör örgütü, 04 Nisan 2002’deki 8 nci Kongresinde adını Kürdistan Özgürlük ve Demokrasi Kongresi (KADEK), 26 Ekim-06 Kasım 2003 tarihleri arasındaki 9 ncu Kongresinde de Kürdistan Halk Kongresi (KONGRA-GEL) olarak değiştirmiştir.
Amacı :
PKK/KONGRA-GEL terör örgütünün başlangıçtaki amacı; silahlı propaganda yöntemiyle önce Türkiye’nin Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde Marksist-Leninist bağımsız bir Kürdistan devleti kurmak, müteakiben İran, Irak ve Suriye’de tesis edilecek Kürt devletleri ile birleşerek “Bağımsız-Birleşik Kürdistan” nihai hedefine ulaşmaktır.
Hedefi :
- Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin ülkesi ve milleti ile bölünmez bütünlüğünü, birlik ve beraberliğini, anayasa ile belirtilen parlamenter düzenini, temel hak ve özgürlüklerini ortadan kaldırmak,
- Türkiye'de binlerce yıldır birlikte yaşayan insanlardan bir kısmının, halkın ayrı bir kimliğe sahip oldukları iddiası ile özerklik veya federatif bir yönetim sistemi ile ayrı bir toprak, ayrı bir bayrak altında toplanmasını sağlamak suretiyle ülkeyi bölmek ve parçalamaktır.
- Bölücü terör örgütü; bu hedefe ulaşabilmek için, dünyadaki siyasi, ekonomik ve sosyal gelişmelerle, günün yükselen değerlerine paralel olarak ve dünya kamuoyunun meylettiği eğilimleri dikkate alarak; hem ideolojisini hem de mücadele yöntemini zaman zaman değiştirmiştir.
- Bu kapsamda; başlangıçta Marksist-Leninist ideolojiyi esas alan terör örgütü zaman içinde gelişimini sürdürmek ve etki alanını artırmak üzere;
- Dini konulan istismar edici girişimlerde bulunmuş,
- Kürt milliyetçiliği fikrini savunarak ırkçı bir görüntü çizmiş,
- Uyuşturucu madde ve silah kaçakçılığı başta olmak üzere, her türlü kaçakçılık ve yasa dışı faaliyetler içinde yer almış ve bu tip oluşumlarla bütünleşmeye çalışmış,
- Türkiye üzerinde emelleri ve menfaatleri olan bütün dış odaklar ile devlet ve millet çıkarlarına ve hayatiyetine kast eden tüm düşman unsurlarla müttefik haline gelmiş ve gelmeye devam etmektedir.
Bu gelişmelere paralel olarak örgütün aşamalı hedef stratejisinde de değişiklikler olmuştur. Bu stratejide;
- İlk aşamada; insan hakları, demokratikleşme, siyasi çözüm gibi kavramlar istismar edilerek sosyal ve kültürel bazı hakların temin edilmesi,
- İkinci aşamada; yurt içi ve yurt dışında kurtarılmış bölgeler ihdas edilmesi,
- Üçüncü aşamada; Türkiye ve Kuzey Irak’taki bazı bölgelerin bir federasyon altında birleştirilmesi ve bağımsız bir devlet kurulması ve ileri aşamalarda İran ve Suriye mücavir sahalarına el atmayı hedeflemiştir.
Faaliyetleri :
Terör örgütünün 1984 yılından bugüne kadar sivil halka karşı ayırım yapmaksızın çocuklara, hatta bebeklere, kadınlara, yaşlılara ve bölge halkına hizmet eden, çoğunluğu öğretmen, din adamı ve devlet görevlilerine karşı uyguladığı terör eylemleri nedeniyle; 11.483 ( 5415’i ölü, 6068’i yaralı) sivil, 17.875 (5871’i şehit, 12004’ü yaralı) güvenlik gücü mensubu olmak üzere 30.000 üzerinde vatandaşımız yaralanmış veya şehit olmuştur.
Yine bölge halkının hizmetinde faaliyet gösteren 250’si okul, 110’u cami, 50’si sağlık kuruluşu olmak üzere toplam 2000 civarında tesis yapılan saldırılarla tahrip edilmiştir.
Bugüne kadar terör örgütü ile yapılan mücadele için toplam 150 milyar Dolar civarında harcama yapıldığı tahmin edilmektedir.
Avrupa’da 1990’lı yıllardan itibaren bazı ülkeler tarafından da terör örgütü olarak kabul edilen PKK/KONGRA-GEL terör örgütünün, özellikle mücavir ülkelerden ve bazı Avrupa ülkelerinden değişik şekillerde destek gördüğü bilinmektedir. Bu ülkelerin terör örgütüne sağladığı desteği genel olarak aşağıda belirtilen altında toplamak mümkündür.
- Örgüte politika belirlemek ve strateji vermek,
- Üst düzey örgüt liderlerine barınma imkanı sağlamak,
- Lojistik destek (silah ve mühimmat) temin etmek,
- Kamp yeri tahsis etmek,
- Eğitim vermek,
- Finansman temin etmek,
- Sahte kimlik/pasaport temin etmek,
- Tedavi imkanı sağlamak,
- Uyuşturucu ve insan kaçakçılığı yapmasını desteklemek,
- İstihbarat kuruluşlarınca eylem yapacak örgüt mensuplarına bilgi temin etmek,
Terör Örgütünün Gerçek Yüzü :
1984 yılından beri yaşanan PKK/KONGRA-GEL terörünün yaptığı vahşet incelendiğinde, bu örgütün gerçek kimliği ortaya çıkmış ve maskesi düşmüştür.
Terör örgütünün amacı ne Kürt halkının mutluluğuna sahip çıkmak, ne de onların her konuda gelişimine yardımcı olmaktır.
İç ve dış kamuoyunda ısrarla savunduğunun aksine; PKK/KONGRA-GEL'in, Kürt kökenli vatandaşlarımız ile hiç bir ilgisi yoktur. Ancak, terör örgütünün bugüne kadar uyguladığı ve gerçek dışı bilgilere dayanarak sürekli tekrarladığı, "Kürt Kimliği, Kürt Halkının Özgürlüğü, Kimlik ve özgürlük için savabildiği" temaları; Güneydoğu Anadolu bölgesindeki Kürt kökenli vatandaşlarımıza ve dünya kamuoyuna abartılarak ve saptırılarak aktarılmış bir aldatmacadır.
"Kürt Kimliği Gerçeği, Kürt Halkının Özgürlüğü ve PKK/KONGRA-GEL Terör Örgütü'nün Bu Uğurda Verdiği Özgürlük Savaşı" temaları yıllardır o kadar ısrarla ve kurnazca işlenmiştir ki, yurt dışında birçok ülke ve uluslararası kuruluş ile, yurt içinde çok sayıda legal dernek, kurum ve kuruluş, medya, hatta bazı siyasi partiler ile yetkili kişilerin dahi, duygu ve düşünceleri ipotek altına alınmak istenmiştir.
PKK/KONGRA-GEL terör örgütünün yaptıkları Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Bildirgesinin maddeleri ile karşılaştırıldığında örgütün uyguladığı terör bir kez daha karşımıza çıkmaktadır;
- Gerek örgüt içinde kendi yandaşlarına, ve teröristlerine, gerekse bölge halkına karşı kardeşlik anlayışı ile davranmadığı su yüzüne çıkmıştır. (Madde-1)
- Yaş ve cinsiyet farkı gözetmeden (Bebek, çocuk, genç, ihtiyar, kadın/erkek ayırımı yapmadan) insanları öldürmekte, böylece onların yaşama ve kişi özgürlüğü ve hakkına karşı gelmektedir. (Madde-3)
- Örgüte zorla eleman kazandırarak, onların ayrılmalarına müsaade etmeyip, çağdışı bir disiplin anlayışı ile zorla örgütte kalmalarını sağlamakta ve köle gibi kullanmaktadır. (Madde-4)
- Halktan zalimce ve işkence ile para ve malzeme toplamakta, zorla dağ kadrosuna gönderdiği genç kızlara onur kırıcı davranışlarda bulunmaktadır. (Madde-5)
- Türkiye'de, herkesin Anayasa teminatı altında bulunan bağımsız mahkemelere müracaat hakkı varken, terör örgütü Anayasa ya da yasa ile tanınmış temel hakları çiğneyen eylemlere başvurma yolunu seçmekte ve militanlarını (Madde-8) kendisi yargılayıp vahşice cezalandırmaktadır.
- Ülkede serbest dolaşım özgürlüğü varken, bu hürriyeti yol keserek, otobüsleri silahla tarayarak, bomba koyarak, turistleri zorla dağlara kaçırıp, keyfi yakalamalar ve alıkoymalar yapmakta, kendisine boyun eğmeyen köyleri cezalandırmaktadır. (Madde-9)
Görüleceği gibi, canilerden ve katillerden oluşan bu örgüt bütün insanlığın yüz karasıdır, insanlık ve uygarlık dünyasının utanç kaynağıdır.
Bugüne kadar 30.000’nin üzerinde insanımızı katleden ve yapmış olduğu bunca tahribat ve gerçekler ortada iken, terör örgütünün maske takarak terorist kimliğinden kurtulması mümkün değildir. Şu kesinlikle bilinmelidir ki terör örgütü ne değişikliğine giderse gitsin yaptıklarının hesabını verecektir.

Terör Örgütlerinin Halkla İlişkiler ve Propagandaya Bakışı

2008-03-02T11:33:00.001-08:00

Terör örgütleri için halk kazanılması gereken en önemli unsurdur. Bu nedenle halkı kazanmak için her yolu mübah sayarlar. Bu doğrultuda kendileri her türlü halkla ilişkiler ve propaganda faaliyeti yürütürken, devletin bu yöndeki faaliyetlerine ise her türlü yakıştırmayı yaparlar.
Dolayısıyla her örgüt amaçlarını gerçekleştirebilmek için geniş bir halk desteğine gereksinim duyduğunun bilincindedir ve özellikle propagandaya yönelik eylemlerini bu çerçevelerde gerçekleştirmektedirler. Hatta bu amaçla, ilgili yasalardan yararlanarak toplum içerisinde dernek, vakıf, v.b biçiminde yan örgütler kurmakta; kurulu olanlara ise üye olarak yönetim kurullarını ele geçirmektedirler. Legal olan bu örgütlenmeler, örgütü özellikle basın-yayın yolu ile kamuya tanıtırken, diğer yönden taraftar ve sempatizan kazanarak; onların arasındada örgütün gereksinim duyduğu elemanlar bulmak ve onları yetiştirmek gibi fonksiyonları yerine getirmektedirler. Aynı zamanda örgütlerinin finansal gereksinimlerini de kendi çaplarında karşılamaktadırlar.
Terör örgütlerinin ilk aşamada sıklıkla kullandıkları propagandada amaç, kendi davalarını ve örgütlerini tanıtmak, insanlara tanıdık kılmak ve insanlar arasında sempati uyandırarak potansiyel taraftar oluşturmaktır. Yapılan her türlü eylemde propagandanın öncelikli olduğu görülmektedir. Özellikle eylemlerden sonra basın yayın kuruluşlarının aramak veya olay yerine bildiri bırakmak suretiyle eylemlerin üstlenilmesi, bunun bir kanıtıdır. Bununla birlikte bazen tersi durumlara da rastlanmaktadır. Örneğin Hizbullah örgütü, işlemiş oldukları eylemleri kesinlikle üstlenmemektedir. Bu durumu ise, kendilerinin reklama ihtiyacı olmadığı, imzalarının hedefin şahsında zaten belli olduğu şeklinde izah etmektedirler. İBDA-C örgütü ise, aksine, kim yaparsa yapsın, kendi işine gelen bütün eylemleri üstlenmekte ve böylece kamuoyunda güçlü görünmeye çalışmaktadır. Çoğunlukla önemli kişi ve kuruluşlara yönelik ses getiren eylemlere ağırlık verilmektedir. Böylece kitle iletişim araçları vasıtasıyla gündemde kalmakta ve kendilerini hem yurt içinde ve hem de yurt dışında tanıtmış olmaktadırlar.
Propaganda görevini, büyük ölçekli örgütlerde ayrıca yapılandırılmış ve cephe olarak adlandırılan alt birimler yürütmektedir. Özellikle Marksist-Leninist tabanlı örgütler ile PKK / KONGRA-GEL gibi etnik kökenli örgütlerde, bu birimlere özel önem verildiği tesbit edilmiştir. Örneğin, (PKK / KONGRA-GEL’in ERNK’sı). Küçük çaplı örgütlerde ise, propaganda, diğer faaliyetlerle birlikte aynı anda yürütülmektedir. Örgüt içi propagandalarda ise militanın, üyenin veya taraftarın daha çok psikolojik dünyasına hitap edebilen bir yaklaşım benimsenir. Örneğin, kendisinin anti emperyalist bir kahraman, özgürlük savaşçısı, mücahit vb. olduğu söylenerek bireyin duygularını kabartacak konuşma ve derslerin yanısıra; müzik olarak da daha çok ajitasyon yaratacak marşlar dinletilir ve söyletilir.
Terör örgütlerinin yürüttüğü bu propaganda ve halkla ilişkiler faaliyetlerine karşı aynı çerçevede alınan tedbirler, bu faaliyetlere karşı vatandaşları, toplulukları ve ulusu aydınlatmaya, korumaya ve ayrıca, kişi ve grupları bilgilendirmeye, düşünmeye, duyarlı hale getirmeye yönelik faaliyetleri içerir.
Terör örgütlerine yönelik sürdürülen mücadeleyi psikolojik yönden desteklemek amacıyla yürütülen bu halkla ilişkiler ve propaganda faaliyetlerini terör örgütleri psikolojik savaş olarak tanımlamakta ve bu faaliyetlere bakışlarını Devrimci Solun yayın organı Mücadele Dergisinde "Kirli Savaşın Bir Başka Boyutu; Psikolojik Savaş" başlığı altında şöyle ifade etmektedirler.
“Psikolojik savaş, savaşın kendisinin-silahların yanı sıra ve silahlardan daha çok-iradelerin çarpışması olması gerçeğinden hareket eden oligarşinin devrimci iradeyi sarsmaya, kendine güven olgusunu güvensizliğe dönüştürmeye yönelik psikolojik-moral faaliyetleridir. Psikolojik savaş, savaşın maddi araçlarıyla ve maddi yürütülüşüyle tamamlanır. Devrimci propagandanın, demagoji, yalan ve spekülasyona dayalı karşı-propaganda ile boşa çıkarılması, devrimci saflarda güvensizlik, dağınıklık, yılgınlık, moral bozukluğu kuşku vb. yayılmasıdır.
Psikolojik savaş yöntemleri son derece çeşitlidir. Karşı saflarda moral çöküntüsü yaratmak için her türlü aracın kullanılmasıyla yürütülür. Yalan haber üretmekten, fiziki darbe vurmaya kadar-ki, burada darbenin psikolojik etkisidir söz konusu olan-pek çok faaliyet psikolojik savaşın konusudur.
Oligarşinin mücadeleye karşı ilan ettiği özel (kirli) savaşın önemli bir parçası (alt başlığı) dır psikolojik savaş... Psikolojik savaşı kazanabilecek irade ve inanç sağlamlığına, kararlılığa ve bilince sahip olmayanlar, savaşı büyük oranda yitirmiş demektir.
Gerek kontrgerilla örgütlenmesi, gerekse diğer militarist örgütlenmeler gerilla savaşının psikolojik yıpratma savaşı olduğu bilinciyle karşı-propaganda faaliyetlerine son derece önem vermektedirler. Bu faaliyetlerle, bir yanıyla devrimci anlayışın varlık koşulu halk hedeflenirken, diğer yanıyla doğrudan devrimci hareketin insanlarının etkilenmesi de hesaba katılmıştır.
Psikolojik savaş: devrimcilerin halkla bağını kesmeye, devrimci harekette güven bunalımı yaratmaya yöneliktir.
Halkı ya da devrimcileri etkilemeye yönelik karşı-propagandanın temelinde yatan olgu yalan ve demagojidir. Yalan ve demagojiye dayalı bilgilerle oluşturulan senaryolarla, devletin güçlülüğü, devrimcilerin güçsüzlülüğü propagandası yapılır. Devrimcilerin söyledikleri ile amaçladıklarının farklı şeyler olduğu, halkı kandırmaya çalıştıkları, ırz-namus, din düşmanı oldukları, çıkar peşinde koştukları vb. şeylerle devrimciler halk nezdinde karalanmaya, küçük düşürülmeye çalışılır. Diğer yandan devrimcileri yıpratmak, zayıflatmak, güven bunalımı yaratmak, bölmek gibi psikolojik üstünlüğü elde tutmak amaçlı daha bir çok şey düşünülür ve geliştirilir.
Önderliği karalama, psikolojik savaşın devrimcilere yönelik kullandığı yöntemlerin başında gelmektedir. Devrimci harekete güvensizliği egemen kılıp, hareketi içten çökertebilmek için, kamuoyunda bilinen-tanınan devrimciler akla hayale gelmeyecek yalan demagojiyle karalanarak, aşağılanmaya, haklarında şaibe yaratılmaya çalışılır...
"Yine basın aracılığıyla şaibe yaratmaya yönelik haberler bol bol yayınlanıyor. Halkın ve devrimcilerin kafasını karıştırmak, onları kendi içlerinde yıpratabilmek amacıyla başvurulan bölünme öyküleri kontrgerilla yöntemlerinden bir başkasıdır."
"İtirafçı kurumu da devrimci mücadeleye yönelik kuralsız savaşın bir parçasıdır. Devletin güçlülüğü olgusuyla birlikte yapılan propaganda ile zayıf unsurlar ele alınıp, etkilenmeye çalışılır. Böylece bir taraftan devrimcilere darbe vurmak hedeflenirken, diğer yandan bu hain ve dönekler aracılığıyla TV. ve basında kamuoyunu etkilemeye yönelik devletin istediği tarzda yalan ve karalamaya dayalı devrimciler aleyhine mesajlar yayınlattırılır. Halka, bakın güvendiğiniz insanlar böyle mesajı vermek, bu kişiliği yitirmiş insanlık müsveddelerinin ağzından devletin güçlülüğü propagandası yaptırmak ve halkı etkilemek amaçlananlar arasındadır."
Bir başka sol terör örgütünün yayın organı olan Uzun Yürüyüş adlı bir başka dergide ise Psikolojik savaş için; propaganda ile, savaştaki meşruluğunun, manevi üstünlüğünü kazanmak için halkı motive etmeye çalıştığı ifade edilerek psikolojik savaşın, kitle iletişim araçlarının tümü üzerinde demokratiklik adına denetim mekanizmaları kurduğunu, bu mekanizmalar aracılığıyla sansür uyguladığını, neyin ne kadar işleneceğine karar verdiğini iddia etmektedir.
Şehir Gerillasının Elkitabında, terörist liderlerden Brezilyalı Carlos Marighella ise şunları yazmaktadır.
"Psikolojik savaş ya da sinir savaşı, saldırgan bir teknik içermektedir. Kitle iletişim araçlarından doğrudan yada dolaylı yararlanarak, halkın ağızdan ağıza dolaşan haberlerine dayanarak, hükümeti demoralize etmeyi amaçlar. Psikolojik savaşta, medyaya sansür ve baskı uyguladığı ve kendisine yönelik fikirleri yasaklayarak, kendisini savunma konumuna kapadığı için, hükümet her zaman dezavantajlıdır. İşte tam bu noktada hükümet, çılgın ve ümitsiz hale gelir, tezatlara düşer, kendisini ve herşeyi kontrol altında tutma gayreti içinde çöküşe başlar."

PKK VARLIK SEBEBİ VE HİKMET FİDAN OLAYI

2008-03-02T11:30:00.000-08:00

PKK ile ilgili çalışma yapan her araştırmacı muteber kaynaklara baktığında görür ki, yazarların hepsi ağızbirliği etmişçesine PKK ‘nın resmi olarak ortaya çıkışını 15 Ağustos 1984 olarak göstermiştir. Eruh ve Şemdinli baskınları miladıdır PKK için. Tarihe iyice dikkat edildiğinde askerlerin idareyi sivillere bıraktığı, AVRUPA ile ilişkilerin iyileşmeye başladığı bir dönemdir. Pkk devlete karşı ilk silahlı mücadelesini ne hikmetse bu tarihte başlatmıştır.
Dikkat edilir ve hafızamızı da tazeleyecek! olursak, PKK lideri Abdullah Öcalan Şubat 1999 da yakalanmış ve terör sona ermiş görüntüsü çizmiştir. Ancak 2002 ‘de iktidara gelen AKP hükümeti Avrupa Birliği sürecinin gerektirdiği demokratik açılımları hızla hayata geçirirken, Kürtçe eğitim ve yayının önündeki engelleri tümüyle kaldırmış, öyle ki, TRT bile, birkaç yıl öncesinde hayal bile edilemeyecek bir adım atarak, Kürtçe yayın yapmaya başlamıştır.
Tüm bunlar, iyi, silahlar sustu, özgürlük geldi, sorun çözülüyor imajı veriyordu. Ama bu imaj, bizzat ‘Kürt tarafı’ eliyle darmadağın edildi.
Çünkü silahlara veda çok sürmedi. PKK, terör eylemlerine 2005 baharında yeniden başladı.1.
Örnekler daha da artırılabilir, yazı genişletilebilir, ama bu iki gerçeği ifade etmek zannımızca yeterli olacaktır. PKK özellikle ülke olarak ‘ulusal gelişmenin ivmelenme zamanlarında’ silahını konuşturma eğilimi göstermiştir. Görüldüğü gibi süreç sürekli aynı şekilde tekerrür etmektedir. Tesadüf bu ya!
Tarih bugün itibariyle 17 Aralık 2006, kabaca bir hesap edecek olursak yaklaşık 22 yıl olmuş,1999 itibarıyla PKK lideri Abdullah Öcalan yakalanmış,15 yıllık bir mücadelenin ardından askeri bir başarı sağlanmış lakin mesele son yaşanan gelişmelerle birlikte ülke gündeminde sorun olarak kalmaya devam etmiştir.
Tarihsel olarak mesele değerlendirildiğinde genel olarak sorunun sadece bir yönüne vurgu yapılarak konu açıklanmaya çalışılmıştır. Yazılarda konunun ya ekonomik yönü ya kimlik yönü ya da dış etkenler gibi yönlerine vurgu yapılmıştır. Ama sorunun bunların tamamını içeren karmaşık bir ‘değerler dizisi(paradigma)sorunu’ 2olduğu açıktır.
Bu yazının konusu bu nedenle ‘PKK ve İNFAZ’ şeklinde seçilmiş bu konu bağlamında aslında PKK ‘nın iddia ettiği gibi Kürt sorununu çözme gibi bir amacı olmadığı, aksine sorunu çözümden iyice uzaklaştırdığı anlatılamaya çalışılmıştır.
Yukarıda da açıklandığı gibi hesabının öncelikli olarak Devletin gelişip güçlenmesini önlemek olduğu, AB ile bütünleşme gelişmelerini baltalama çabası güttüğü yukarıda anlatılanlara ek olarak infaz olayları3 ele alınarak açıklanmaya çalışılmıştır.
Tarihsel süreç içerisinde yaşanan gelişmelere bakıldığında doğu ve güneydoğu Anadolu bölgesinde ortaya çıkan maddi ve manevi zararın müsebibi olduğu her akılıselimin teslim edeceği bir gerçek olarak görülmüştür. Özellikle de mesele birazdan anlatılacak örnek kabilinden Hikmet Fidan ‘ın öldürülmesi olayı ışığında düşünüldüğünde durum daha billurlaşırken, PKK gerçekte varlık amacının ne olduğu da açıkça gözler önüne serilebilecektir.
Bu konunun seçimiyle bu sayede bildik faktörlerinin yanında Kürt halkı nezdinde sempati kazanmaya çalışan PKK’nın siyasetinin aslında ne kadar ucuzca olduğu dikkatlere arz edilmeye çalışılmıştır.

HİKMET FİDAN’IN ÖLDÜRÜLMESİ

Hikmet Fidanın öldürülmesi hadisesi ilgili haberi Milliyet gazetesi şu şekilde vermiştir.
DİYARBAKIR'da düzenlenen silahlı saldırı sonucu yaşamını yitiren eski HADEP Genel Başkan Yardımcısı Hikmet Fidan'ın ölümüyle ilgili soruşturmada, aralarında tetikçilerin de bulunduğu 6 kişi gözaltına alındığını.3 kişi tutuklandığını,
Bağlar Kaynartepe'deki evine girerken 6 Temmuz'da ensesinden tek kurşunla öldürülen Fidan'ın katil zanlılarının yakalandığı, suikastın başından itibaren 'siyasi cinayet' soruşturması yürüten polisin, Fidan'ın yakın çevresiyle bazı teknik çalışmalar sonunda operasyonu sonuçlandırdığını;
Polis ekiplerinin, kent merkezindeki bir eve düzenlediği baskında, Fidan'ın katil zanlısı olduğu iddia edilen Veysi Akkoyun'u yakaladığını, polisin, Akkoyun ve Fırat Karahan'ın da aralarında bulunduğu 6 kişiyi 'cinayete karıştıkları' gerekçesiyle gözaltına aldığını, 3 zanlının daha önce de terör örgütü PKK'nın faaliyetleri nedeniyle hapse girip çıktığının belirlendiğini, dün öğle saatlerinde adliyeye sevk edilen zanlılardan Akkoyun ve Karahan tutuklandıığını, Mustafa Kemal Ok adlı zanlının da tutuklanırken, diğer 3 kişi tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldığını,sorgulanan 3 sanığın , Fidan'ın öldürülmesi için plan yapıldığını ve kendileri tarafından öldürüldüğünü itiraf etti. Soruşturmada, İzmir'de olan Fidan'ın, daha önce PKK içinde faaliyet gösterdiği sırada tanıdığı 3 zanlı tarafından görüşme için Diyarbakır'a çağrıldığı ve eve girerken vurulduğunun saptandığı aktarılmıştır.Haberde ayrıca soruşturmada, Osman Öcalan'a bağlı Yurtsever Demokrat Partisi içinde aktif görev yapan Fidan'ın, PKK'ya zarar veren faaliyetlerde bulunması nedeniyle hedef alındığı da anlaşıldığı yazılmıştır…….4

Ayrıca yine aynı gazetenin bir diğer haberinde ise :
Eki HADEP Genel Başkan Yardımcısı Hikmet Fidan'ın reklamcı oğlu Zınnar Tarık Fidan’a olayla ilgili görüşleri sorulduğunda :
, "Babam PKK için büyük tehlikeydi, örgüt öldürdü" demiştir.Gazete haberinin devamında Fidan ayrica ;babasının terör örgütü tarafından "tehlikeli olarak görüldüğü için" öldürüldüğünü ,olayın kim tarafından yapıldığın ortada olduğunu,fotografı birleştirince bir yeri gösterdiğini,babasının rant kapısının kapatılmasını,tepeden inme birininin değil,Kürt halkının kendi kendisini yönetmesini istediğini,siyasetin İmralı’dan ,Kandil’den yönetilmesine çok karşı olduğunu söylemiştir.
Bunların yanısıra Fidan babasının 35 seneden beri ilgili mücadeleyi verdiği ,silahla mücadele yerine demokratik mücadeleyi savunduğunu ekleyip,babasının onlar için bir tehdit olduğunu ,örgütü büyük bir parçalanmaya doğru götürdüğünü(babasının) dile getirmiştir.
Son olarak Fidan, babasının aldığı tehditlere şahit olduğunu dile getirmiş, kendi ifadeleriyle yazıya devam ettiğimizde aşağıdakileri söylemiştir.
Babam bu mücadelenin babasıydı, tehdidin onlar tarafından gelmesini kabullenemiyordu, ağırına gidiyordu."Fidan, babasının tek korktuğu yerin Diyarbakır olduğunu, bu kente gitmeyi düşünmediğini, belirterek, "Babamla vurulmadan 2 gün önce konuştum. Diyarbakır'a gitme fikri yoktu. 'Şanlıurfa'ya, oradan Ankara'ya gideceğim' demişti. Babamın tek korktuğu yer Diyarbakır'dı. Oraya gitmekten çekiniyordu. Onu oraya çok samimi bir dostu çekmiştir ya da güvendiği biriyle vurulduğu apartmana gitmiştir"demiştir.Fidan, babasının iddia edildiği gibi PKK'dan ayrılan grup tarafından kurulan Kürdistan Yurtsever Demokratik Partisi (PWD) ile ilişkisinin bulunmadığını, bu örgüt adına faaliyet sürdürmediğini vurgulayarak, "Babamı PWD'li ilan etmek çok çirkin bir şey. Bu, ölünün üzerinden rant elde etmedir. Babamın siyasi parti kurma girişimi de yoktu" diye konuşmuştur.
Konuyla ilgili Taha AKYOL’un 12 Temmuz tarihli köşe yazısında belirttiği gibi ‘…………..bu olay aslında PKK güdümünde siyasetin nasıl yürüdüğünü gösteren tipik bir hadisedir Hikmet Fidan PKK'nın siyasi kolu olan DEHAP-HADEP çizgisinden ayrılmış, Osman Öcalan'ın terörü reddeden PWD hareketine katılmıştı. Abdullah Öcalan'ı diktatör diye eleştiriyordu………………..
Daha önce de aynı sebeplerle Kemale Sor ve Sipan Rojhilat öldürülmüştü.5
PKK’nın ortaya çıkış zamanlaması (15 Ağustos 1984), eylemlere devam kararı alması (2005 bahar dönemi ) ve ‘Fidan Hadisesi’ bir bütün olarak değerlendirildiğnde görülecektir ki Terör örgütü PKK ‘nın meselesinin Kürtler olmadığı ,amacının Türkiye de yaşanan gelişmeleri baltalamak olduğu açıktır,Bu nedenle kendi varlığının devamını tehditte gördüğünde, benzer Fidan olayları yaşanacak ,bu sayede örgütün devamlılığı garanti altına alınmaya çalışılacaktır.
Yaşanan gelişmeler dikkatlice değerlendiğinde PKK ‘nın aslında varlık sebebinin bu coğrafya da zayıf bir Türkiye isteyen devletlerin ekmeğine yağ sürmek olduğu , anlatılanlar , yaşanan Fidan Hadisesi birlikte düşünüldüğünde PKK’nın gerçek varlık sebebi açıkça bir daha su yüzüne çıkmıştır.

WASHINGTON TIMES: KÜRT TERÖRİSTLER

2008-03-02T11:28:00.000-08:00

29 Kasım 2007 tarihli internet sayfasında, Embassy Row köşesinde James Morrison imzasıyla ve yukarıdaki başlık altında yayımlanan, Türkiye Cumhuriyeti Büyükelçisi Nabi Şensoy'un açıklamalarına yer verilen makalenin çevirisi şöyledir:Türkiye Cumhuriyeti Büyükelçisi Nabi Şensoy The Washington Times gazetesini, Türkiye'nin Kürdistan İşçi Partisi ile yürüttüğü 23 yıllık silahlı mücadeleyle ilgili haberlerde Kürt asileri terörist olarak tanımlamamakla suçladı.Dış haberler editörü David Jones'a gönderdiği mektupta Şensoy, "Terörist örgüt PKK/Kongra-Gel'den bahsederken The Washington Times'ın 'asi', 'savaşçı' ya da 'gerilla' gibi kelimeler sarf etmesini endişeyle gözlemliyorum" dedi. Kürtçe baş harfleriyle PKK olarak bilinen örgütün binlerce sivile saldırmasıyla bu örgüt ABD, Avrupa Birliği ve Avustralya tarafından terörist olarak adlandırılıyor. PKK ayrıca pek çok defa ismini değiştirip siyasi imaj değişikliğine giderek "Kongra-Gel" adını benimsemiş olsa da, 1974 yılında Kürtler için ayrı bir vatan öngören komünist direniş hareketi olarak oluşturulurken telaffuz edilen baş harflerle ifade ediliyor. PKK 10 yıl sonra Türk sivillere karşı silahlı mücadele başlattı.Türkiye son dönemde PKK'nın, Kürtlerin hakimiyetindeki Kuzey Irak'tan yürüttüğü silahlı faaliyetlerden şikayet ederek, terörist kampları yok etmek üzere sınır ötesine asker göndermekle tehdit etti.Şensoy 1984 yılından bu yana PKK saldırılarında hayatını kaybeden 4,664 sivilden bahsediyor. Tüm bu hayatını kaybedenler arasında 117 öğretmen, 62 muhtar ve ilçe yöneticisi, 27 imam, 21 gazeteci, sekiz belediye başkanı, altı doktor ve iki savcı yer alıyor. Türk yetkililerle işbirliği yapan bazı Kürtler de hedef tahtasında yerini alıyor.Büyükelçi Şensoy, "Terörizm, uluslararası toplumun yeni yüzyılda karşı karşıya kaldığı en ciddi tehdittir ve hiçbir siyasi dava ile meşru kılınamaz. Hiçbir ülke terör tehlikesi karşısında dokunulmaz ya da bu tehlikeden muaf değil. Günümüzün terörist örgütlerinin sahip oldukları en büyük avantaj, iğrenç saldırıları sonrasında medyada geniş ölçüde yer alabilmeleri oluyor. Bu nedenle kelimelerin, terörist örgüt saldırıları ve faaliyetlerine yer verilirken özenle seçilmesi gerekiyor" dedi.Jones bu gazetenin "terörist" kelimesini kullanmakta bir sakınca görmediğini ancak sivilleri hedef alan silahlı örgütleri tanımlarken başka ifadelerin de kullanıldığını öne sürerken The Times'daki haberlerde El Kaide'nin usülen terörist olarak ifade edildiğini söyledi.Şensoy BM'nin her ne kadar teröristin ne anlama geldiğini tam anlamıyla tanımlayamasa da, belli başlı faaliyetleri terörist faaliyetler olarak ilan ettiğini vurguladı ve BM Güvenlik Konseyi'nin 1566 nolu kararında yer alan yasak faaliyetlerin altını çizerek PKK'nın "tüm bu faaliyetleri" gerçekleştirdiğini ifade etti.Söz konusu karar üye ülkeleri, "adam öldürmek ya da ağır yaralamak ya da rehin almak amacıyla kamuoyunda, ya da belli bir grup içerisinde ya da belirli kişiler arasında terör yaratmak, ya da bir halka gözdağı vermek ya da bir hükümet veya uluslararası kuruluşu herhangi bir harekette bulunması ya da bulunmaması için yıldırmak amacıyla sivillere karşı işlenenler de dahil olmak üzere suç teşkil eden hal ve hareketleri önlemeye ve cezalandırmaya" mecbur kılmaktadır.Büyükelçi ayrıca, "Tüm terörist faaliyetlerin tutarlı bir şekilde kınanmasına dayanan net bir ahlaki yaklaşım olmadıkça, teröre karşı mücadele işe yaramayacaktır" dedi.

cerkez ethem icin iadeyi itibar

2008-03-01T15:19:00.000-08:00

O BİR KAHRAMAN

Konuyla ilgili olarak, İnternet üzerinden yayın yapan Çerkes kökenli vatandaşlara hitap eden http://www.uzunyayla.com isimli web sitesindeki açıklama şöyle:
Saygı Değer Uzunyayla.com ziyaretçileri;
Yayın hayatına başladığımız günden bugüne hemşerilerimizin her türlü problemini, temennilerini dile getirmeye ve bunların takipçisi olmaya özen gösterdik. Şimdi kanayan bir yarayla ilgili, bir kampanya ile yine karşınızdayız.
Biz Kafkasyalılar Anadolu topraklarında, hep 1. sınıf vatandaş olduk ve bunun gereği olarak ta, Yemende, Sarıkamış’ta, Çanakkale’de, İzmir’de, Antep’te, Şırnak ta, taşın altına başımızı koymaktan geri durmadık. Yakın tarih bunun yüzlerce örneği ile doludur.
Türkiye Cumhuriyeti kuruluş manifestosu olan Amasya Tamimini, Mustafa Kemal’le yayınlayanlar olmaktan gurur duyduk ve duymaya devam edeceğiz. Bu ülkede yaşayan hiç kimse Kafkasyalılar kadar sürgün ve soykırım ne demektir bilemez. Biz yaşadıklarımızı başkalarına reva görme ve hıyanet alçaklığına, düşmemiş bir milletiz.
Ancak yakın tarihimizdeki bir yara kanamaya devam etmektedir.Milli mücadelede Ethem beyin varlığı hiç şüphesiz Türkiye Cumhuriyetinin varlık sebebidir. Çerkes Ethem Beyin onurlu mücadelesi maalesef, siyasi hesaplaşmalara kurban verilmiş ve akabinde 80 yıldır kanayan bir yaraya dönüşmüştür.
Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan hiç kimse , hiçbir aklı selim sahibi, Çerkes Ethem Beyin mücadelesinin Çerkeslik etnik temeli üzerine olduğunu söyleyemez. Türkiye de yaşayan Çerkeslerinde etnik kimlik anlamında Ethem Beye, bir vefa borcu yoktur. Ethem Bey, isminin önüne HAİN damgası vurulana da kadarda, hiçbir zaman, ÇERKES diye anılmamıştır. Ethem Beyin isminin önüne Çerkes ibaresinin konulması da, hain ilan edilmesi de, bilinçli bir tavrın sonucudur.
Çerkes Ethem Bey, bir Çerkes milli kahramanı değil, Türkiye Cumhuriyeti nin Çerkes asıllı bir kahramanıdır. Ancak HAİN damgasının bedelini Çerkesler ödemiştir.
Türkiye Cumhuriyeti yakın geçmişini aydınlatma ve kendi tarihiyle barışma süreci içindedir. Adnan Menderesi idam edenler, özür dilemiş ve anıt mezarını yaptırmışlardır.
Hiç şüphesiz ki, Ethem Beyin bu Cumhuriyetinin kuruluşundaki emekleri, Adnan Menderes ve diğer birçoklarından kat be kat fazladır.
Kendisinin yasal olarak AFFI sözkonusu değildir, zaten bu karar TBMM tarafından alınmıştır.Türkiye'ye dönmesi istendiğinde ki;
“Herkesin beni hain bildiği memleketime af yoluyla dönmem, ihaneti kabul etmem demektir, hakkımdaki gerçeği umuyorum ki, tarihçiler yazacaktır.”
Sözleri, kendisinin ne kadar "son vatan"ına düşkün olduğunun ve onurlu bir şekilde memleketine dönmek istediğinin en somut ifadesidir.
Yakın tarih yazarlarının "Çerkes Ethem"le ilgili görüşleri:
PROF DR. MÜMTAZER TÜRKÖNE
Kurtuluş Savaşı’nın kazanılmasında Çerkes Ethem’in payını kimse inkâr edemez. Öyleyse bir borcu yerine getirmeli; tarihimizle barışmak adına bu adamın itibarını iade etmeliyiz.
Tıpkı Enver Paşa’nın mezarının İstanbul’a nakledilmesi gibi, Çerkes Ethem’den kalanlar da Amman’dan Türkiye’ye getirilmeli ve Bandırma’da bir anıtmezara defnedilmelidir.
Bu eski yaranın sarılması da, Çerkes Ethem’in şahsında Millî Mücadele’nin ateşten günlerinde “son vatan”ı savunanlara, sonrasında yolları ayrı düşmüş olsa da itibarlarının iade edilmesiyle mümkündür.
AVNİ ÖZGÜREL RADİKAL GAZETESİ
Çerkes Ethem, “Elinin altında hayli maddi kaynak olmasına rağmen Yunanlılara teslim olma kararını verdiğinde cebindeki üç-beş kuruş dışında yanına bir şey almadı. Nitekim Atina'ya götürülüp tedavisine Almanya'da devam edilmesi kararı üzerine oradan ayrıldığında günlerce pekmeze ekmek banarak karnını doyurmaya çalıştığını da biliyoruz.”
“Şurası kesindir ki Ethem'e 'Çerkes' lakabını takan İsmet Paşa'dır. Kendisine sorulduğunda bunu 'övgü' olarak kullandığını söyler; ama Ethem öyle anılmaktan rahatsızdır: "Hepimiz Osmanlı'ydık... Eğer milliyet ve ırk tefriki yapılmaya kalkışılsaydı bu vatanda seceresi karışmamış kim kalırdı."
“Ethem'in Yozgat isyanlarını büyük bir maharet ve süratle bastırması da onu aynı yerde daha önce başarısız olmuş bazı kumandanların kıskançlık ve rekabet hislerine hedef haline getirdi.”
“Ancak Milli Mücadele şekillenmeye başladığında bir gelişme oldu ve Mustafa Kemal'in yakın çevresinde değişiklik yaşandı. Lider yola birlikte çıktığı kişilerden ayrıldı, mücadeleye sonradan hatta bir bakıma fazlaca inanmadan- katılan 'emir/kumanda adamları' ön plana geçti. Bu değişimin Mustafa Kemal'in arzusu olmaktan çok 'yeni gelenlerin manevrası' olduğu yolunda işaretler var.”
PROF. DR. TOKTAMIŞ ATEŞ
TBMM daha Ankara da çalışmaya başlamadan önce, Salihli cephesinde Yunan ilerlemesinin durdurulması ve iç ayaklanmaların bastırılmasında fevkalede önemli hizmetleri vardır. Hatta hiç abartmadan şunu söyleyebiliriz ki, Eğer Çerkes Ethem ve onun kuvvetleri olmasa idi, Ulusal Kurtuluş mücadelesi başlamadan ortadan kaldırılabilirdi.
YAVUZ BAHADIROĞLU - TARİHÇİ
Çerkes Ethem’in yok edilmesine karar verilmişti de, formül aranıyordu aslında. Çerkes Ethem’de kendini feda etmemek için direniyordu…
Burada Çerkes Ethem'in davranışını, hıyanetle değil olsa olsa, bir büyük fedakarlık, kendi varlığını feda eden bir oluşum olarak değerlendirmek olduğuna inanıyorum.
MUHİTTİN NALBANTOĞLU
Çerkes Ethem çok büyük bir vatansever, kurtuluş savaşının ilk günlerini düşünün, bir tek kişiye ihtiyaç duyulduğu günlerde, bu adam Yunanlıları sahillere çakılı bırakıyor, Anadolu ya bırakmıyor.
İSMET BOZDAĞ - TARİHÇİ
Nerede bir yangın varsa oraya yetişen bir Çerkes Ethem kuvvetleri vardı. Batı cephesi komutanlığına atanan İsmet İnönü'nün ilk işi Çerkes Ethemin ünvanını değiştirmek olmuştur.
CEMAL KUTAY - TARİHÇİ
Mondros mütarekesinden sonra ta meclisin kurulmasına kadar, ne Erzurum kongresinde, ne Balıkesir kongresinde, ne Alaşehir, ne Sivas kongresinde bulunmamış insanlar, İstanbul un işgalinden sonra sığınacak yerleri kalmadığı için, mecbur kaldılar Anadolu ya geldiler. Mücadele bunun mücadelesidir. Milli mücadelede öncekiler ve sonrakiler mücadelesidir…..
Ethem iki şık arasında tercihe mecbur bırakılmıştır; Ya üzerine sevk edilen askerlere karşı koyacak kardeş kanı dökülecektir, veyahutta bırakıp gidecektir. Nereye gidebilir? Yunana. Hayır en büyük tarihi hakikat şimdi size söyleyeceklerimdir. Ethem Yunan'a iltica etmemiştir. Ethem geciş hattı istemiştir.
İnsanlara Hain demek kolay, kaldi ki kendini müdafa etme hakkından mahrumsun, kahraman demekte kolay, çünkü kimse kendisine kahraman denilmesini tekzip etmez. Bizim milli mücadelemiz kronolojisi sıhhatle yazılmamış olan bir buhran dönemidir. Ethem yanına kimseyi almadan gitmiştir ve yanındakiler gelelim diye dayatmışlardır, dövüşelim demişlerdir, ikisini de reddetmiştir. Bir kulübesi bile olmayan bir nehir kıyısında kalbi duran bir adamın, layık olmadığı halde hain damgasıyla damgalanması vicdanları rahatsız etmektedir.
PROF DR. MİM KEMAL ÖKE
Merkezi otoritenin Çerkes Ethem'den sıkıntı duyması kaçınılmazdı, çünkü Anadolu da sadece bir milli direniş, sadece bir kuvayi milliye hareketi değil, bunun yanı sıra bir liderlik döğüşü de veriliyordu.İşte bu çerçevede Çerkes Ethem in büyümesi halk arasında muazzam bir kahraman olarak her girdiği yerde alkışlarla karşılanması, bazı kişileri tedirginliğe sevk etmiştir. İsmet İnönü'nün her zamanki tavrıyla Çerkes Ethem ve ağabeyleri aleyhinde bazı propagandalarda bulunduğunu da söyleyebiliriz…..
İşte bu çerceve içinde Çerkes Ethem arkadaşları ile, Yunan ordusu ve Türk Ordusu arasında kalır İşte orada o önemli kavşakta, bir ikilem içindedir. Ne yapacaktır? İşte bu Yiğit Adam saflarında döğüştüğü Anadolu insanıyla kılıç kılıça gelmekten çekinerek, Yunanlılarla görüşerek sadece bir çıkış noktası istemiştir. Anadolu daki mücadeleyi akamete uğratmamak ve bir savaşa dönüştürmemek için yurtdışına gitmek için bir geçit noktası istemiştir.Hatta arkadaşlarına döner derki; Siz silahlarınızı bırakıp Kuvayi Milliyeye döneceksiniz, onlarla birlikte savaşacaksınız.
ÇERKES ETHEM BEY
Çok hatalarım olmuştur, ama asla vatan haini olmadım

2008-03-01T14:55:00.000-08:00

film:sırdaş radyo(talk radio)

konu:alan berg kendisine kızan bir dinleyicinin ölümle buluşturduğu sıradışı hayatı.oliver stone yönettiği,Eric Bogosian in sıradışı oyunculuğunu gösterdiği işe yaramaz amerikan gencliği uzerine bir film.

yorum;

amerika "fikri" üzerine yapılmış en iyi üç beş filmden biridir bu. durağan anları öylesine beklentinin dışında iyileşir ki; duvara çarpmış gibi olursunuz. içeriden sorunsuz bir siyasi yelpaze, küresel aptallığın zirveden tutuşup dağı küçültmesi misali, içe işleyen tembel koyunları salınır yanmış çayırlara... çitlerin altından geçmeyi tercih eden bir kültürün; diğer tüm kültürleri domine ettiği bir yüzyılda-kuşkusuz türkiye için, içinde ve dışında türkiye geçmeyen en sırıtkan yapımlardan birinin, elinizi yakan boş tabağında-medyada akan karelere tutulmadan tek geçtiğiniz kırmızı ışık yanacaktır/son-da. kanalı değiştirmek için elinizin gölgesine doğru atıldığınız o anda. sesi ince bir çığlık gibi atletinize bulaşacaktır-texas/bushleaguer. semiz domuzlar gezegenlikten çıkartılan gezegenleri düşünürken

bir dahi: ennio morricone

2008-03-01T14:21:00.000-08:00

Ennio Morricone (10 Kasım1928, Roma) özellikle film müzikleri ile ünlü bir İtalyan bestecidir.
20. yy'ın en tanınmış ve eleştirel takdir görmüş film müzisyenlerindendir. Müziklerini yaptığı film ve televizyon dizilerinin sayısı 500'ü geçer. Bestecinin çalışmaları elektronika'dan rock'a, konçerto'dan avant-garde caz'a kadar çok geniş bir yelpazenin içinde yer alır. Bunların yalnızca %30'u Western tarzında olmasına rağmen, en çok bu işleriyle ün kazanmıştır. Morricone'nin kalabalık olmayan, rafine müzik tarzı bilhassa İyi, Kötü, Çirkin (Sergio Leone, 1966) ve Once Upon a Time in the West (Sergio Leone, 1968) gibi klasik spagetti westernlerinde kendini gösterir. Daha yakın zamanlarda, Misyon (The Mission,Roland JoffÃ©, 1986), Dokunulmazlar (The Untouchables, Brian DePalma, 1987), ve Cinema Paradiso (Giuseppe Tornatore, 1988) gibi filmlere yaptığı müziklerle konuşulmuş ve iyi eleştiriler almıştır

örnekler:http://www.youtube.com/watch?v=fGIelcG0r3s iyi kötü çirkin
http://www.youtube.com/watch?v=Jj5Xczethmw&feature=related bir zamanlar amerika
http://www.youtube.com/watch?v=bzmrs77a4uc&feature=related bir zamanlar amerika good life
http://www.youtube.com/watch?v=8Q9UG6WISCY metallica

dün 28 şubat idi

2008-03-01T13:32:00.001-08:00

Dün 28 Şubat idi...
Dün akşam, takvim yaprağını çevirenler, bunun sıradan bir tarih olmadığını ve "28 Şubat"ın Türk siyasetinde önemli bir sene-i devriye olduğunu fark ettiler. Evet dün "28 Şubat" idi ve bu tarih 27 Mayıs gibi, 12 Mart gibi, 12 Eylül gibi özel bir tarihti; olağanüstü gelişmeleri ifade ediyor, demokrasiden geriye dönüşü simgeliyor ve Türk siyasetinin sorunlu bir dönemine işaret ediyordu.
28 Şubat'la ilgili hatıralar, yaşananlar, hukuksuzluklar, haksızlıklar ve sorunlar hâlâ toplumun hafızasında canlılığını koruyor. Bu bakımdan önceki benzer tarihlerle ilgili hafıza kaybı henüz 28 Şubat için geçerli değil. 27 Mayıs'ın ve 12 Mart'ın derin travması aradan geçen bunca zaman içerisinde unutulmuşsa da 12 Eylül ve 28 Şubat'ın etkisi hâlâ sürmekte, kurduğu siyasi yapılar varlığını korumakta ve dönemin olağanüstülükleri olağanlaşmış bulunmaktadır.
28 Şubat'ta ne oldu?
28 Şubat (1977)'da ne olduğunu bir kez daha hatırlayalım. İktidarda 1995 seçimlerinde ülkenin birinci partisi haline gelen Refah Partisi (RP) ile Doğru Yol Partisi'nin (DYP) müşterek kurdukları koalisyon hükümeti vardı. Hükümet başkanı RP lideri Necmettin Erbakan, Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı da DYP lideri Tansu Çiller idi. Hükümetin icraatları ve bazı politikaları toplumun bazı kesimleri ve özellikle de asker ve bürokrasi çevrelerince benimsenmiyor ve mevcut iktidarla Türkiye'nin karanlığa doğru ilerlediği savunuluyordu.
Her ay gerçekleşen Milli Güvenlik Kurulu (MGK) toplantıları öncesinde kamuoyuna verilen bazı kaset ve belgelerle toplum yönlendiriliyor ve bir tedirginlik havası yaratılıyordu. 28 Şubat tarihi MGK'nın toplantılarından birinin gerçekleştiği gündü. Toplantı öncesinde bir hafta boyunca toplantı gündemiyle ilgili medyada geniş tartışmalar yapılmış, toplum gerilmişti. Askeri kesimin toplantıda ciddi konuları gündeme getireceği tahmin ediliyordu.
Tam dokuz saat süren 28 Şubat tarihli MGK toplantısında ele alınan konular ve alınan kararlar Türk siyasetine derin bir müdahale olarak kabul edilmiştir. Onsekiz maddede özetlenen askeri kesimin talepleri ve sivil üyelerin bunları imzalamak zorunda kalmaları tam bir sivil-asker gerilimine dönüşmüştür. Adeta birer direktif olarak gündeme gelen onsekiz maddelik "İrticaya Karşı Önlem Paketi" mevcut iktidarın görevde kalmasını imkansızlaştırmış ve bu kararların alındığı toplantıyı takip eden aylarda hükümete karşı sürdürülen ağır eleştiri ve eylemler siyasi bir krize dönüşmüştür. Sonunda hükümet istifa etmek mecburiyetinde kalmıştır.
Hükümet programına göre başbakanlık değişimli olacağından Erbakan'dan sonra Çiller'in yeni hükümeti kurmakla görevlendirileceği bekleniyordu. DYP Meclis'in ikinci büyük partisiydi. Ancak Cumhurbaşkanı yeni hükümeti kurma görevini Çiller'e değil üçüncü büyüklükteki parti olan ANAP lideri Mesut Yılmaz'a verdi. Bu şaşırtıcı değildi, zira senaryoyu yazanların mevcut hükümetin devamını istemedikleri açıktı. Ama bunu hükümet görmüyordu. Siyasetçiler geleceği iyi okuyamamışlardı.
Toplumun baskılarla tanzim edilmesi…
Bu arada DYP birtakım baskılarla kendi içerisinde çözüldü ve bu partiden Demokrat Türkiye Partisi diye bir parti çıkarıldı. Bir kısım milletvekilleri buraya transfer edilerek yeni hükümetin güvenoyu alması sağlandı.
28 Şubat süreci siyasetin marjinalleştirildiği, parlamentoya dışarıdan yapılan dayatmalarla birtakım yasaların çıkarıldığı, hukuksuzlukların, adaletsizliklerin her alanda öne çıktığı bir dönem olmuştur. İnsanlar fişlenmiş, herkes çeşitli iftira ve suçlamalarla karalanmış, "andıç"larla basın kuruluşları yönlendirilmiştir. Bu süreçte hukukun nasıl siyasallaştığı, medya organlarının nasıl belli yerlerden yönlendirildikleri, üniversitelerin irtica adına nasıl bir sürek avına yöneldikleri, bilim ve akademik faaliyetlerle meşgul olması gereken kurumların öncelikli görev olarak ideolojik mücadelede kendilerine nasıl yer edinmeye çalıştıkları, bu dönemde ortaya çıkan reflekslerin hâlâ nasıl varlığını sürdürdükleri herkesin gözlemleri arasında yer almaktadır.
Bin sene devam edeceği belirtilen 28 Şubat sürecinin derin etkilerinin hâlâ belli kesimlerde derinden hissedilmekte olduğunu kimse görmezlikten gelemez. Aradan sekiz sene geçti, iktidarlar değişti, Türkiye değişti. Ancak 28 Şubatın tortuları silinmiş değil.
En azından bugün 28 Şubat sürecinin Türkiye'ye nelere malolduğunun muhasebesini yapmamız gerekir. 28 Şubat 1997'den bu yana Türk toplumu ne kazandı, ne kaybetti? Bu kadar büyük bir fatura ödeten bu sürecin mimarları ve aktörlerinin topluma hesap vermeleri, yaptıklarını savunmaları ve toplumu ikna etmeleri gerekmez mi?
27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat… Bu tarihler toplumun hep kaybettiği tarihler. Topluma kaybettirenlere sorumluluklarını hatırlatmak gerekir.

2008-03-01T13:32:00.000-08:00

Bob Dylan: Like a Rolling Stone--------------------Müzik Editörü İstanbul {Date}
Dylan, bir kusağın idoludür, 60’ların başında, henüz 20’li yaşlarında yazdığı “Like a Rolling Stone”, “Blowin’ in the Wind” şarkılarıyla folk ile rock müzik arasındaki geçisi sağlamıştırMüzik dünyasında etkisi kuşaklar boyu devam etmiş kaç efsane müzisyen vardır diye sorsanız, hemen herkesin aklına üç beş tanıdık isim gelir (John Lennon, Elvis Presley vs.). Genel listelerde nadiren yer alan bir isim daha var, Bob Dylan…Dylan, bir kusağın idoludür, 60’ların başında, henüz 20’li yaşlarında yazdığı “Like a Rolling Stone”, “Blowin’ in the Wind” şarkılarıyla folk ile rock müzik arasındaki geçisi sağlamıştır. Aslında müzik kariyerine bakıldığında bir çok benzer dahi gibi en iyi eserlerini henuz 30 yaşına gelmeden bestelemiş ve ardından uzun süren yaratıcılık krizi yaşamıştır. Genç kuşaklar tarafından az tanınan Bob Dylan’ın hikayesi, editörlüğünü sevgili Alper Eğmir’in yaptıgı http://www.gazozagaci.com/ dan alıntı. ***Gerçek adıyla Robert Allen Zimmerman, 24 Mayıs 1941'de Minnesota'da dünyaya gelmiştir. Rusya Yahudisi bir göçmen ailenin çocuğudur. 10 yaşında şiirler yazmaya, 12-13 yaşlarındayken piyano ve gitar çalmaya başlar. 1960'ta okulu bırakır ve New York'a gider. Greenwich Village'teki folk klüplerinde sahne almaya başlar. (Bilenler bilir, Greenwich Village, New York'un Ortaköy'üdür). Gitarla birlikte aynı anda ağız armonikasi çalarak ilginç bir stil yakalar. İşte o sıralarda, sahnede Bob Dylan adını kullanmaya başlar. Kendisi inkar eder ama rivayet odur ki, bu isim Galli şair Dylan Thomas nedeniyle seçilmiştir. NEW YORK TIMES’DAN GELEN ÖVGÜ1961'de Bob Dylan adı folk müzik çevrelerinin dışına taşar. 'Gerde's Folk City' adlı klüpte çalarken onu dinleyen eleştirmen Robert Shelton, New York Times'ta bu genç yetenekten övgüyle bahseder. Bir ay sonra da Columbia Records'tan John Hammond gelip Bob Dylan'la kontrat imzalar. Şarkı yazarlığında henüz kendine pek güvenemeyen Dylan, ilk albümde kendisinin yalnızca iki bestesini seslendirir, geri kalanını Blind Lemon Jefferson ve Bukka White gibi blues şarkıcıların bestelerine ayırır. İlk albüm ümit verici(!) olsa da hiç kimse 1963 yılında gelen ikinci albüm “The Freewheelin” gibi bir şahesere hazır değildir. Albümde, Amerikan Pop müziğinde o zamana kadar benzeri görülmemiş şiirsel bir ses, "Blowin' in the Wind" ve "A Hard Rain's A-Gonna Fall" gibi sonradan 'marş' niteliği kazanacak parçalar ve "Girl From the North Country" ve "Don't Think Twice, It's All Right" gibi nefes kesen baladlar, yer alır. Sonraki yıllarda "The Times They Are A-Changin'" ve "Another Side of Bob Dylan" albümlerini çıkarır. Bu ikincisinde yer alan bir de 'Ballad in Plain D' şarkısı vardır ki, Bob Dylan'ın uzatmalı sevgilisi Suze Rottolo'dan ayrılışının acı fakat tek yanlı çizilmiş bir resmi gibidir. Bu olaydan yirmi küsur yıl sonra Bob Dylan 'Keşke o şarkıyı yayınlamasaydım..' demiştir. DYLAN, JOAZ BAEZ ILIŞKISIKız arkadaşından ayrıldıktan sonra Bob Dylan, Joan Baez ile takılmaya başlar. Duygusal tarafı bir yana, bu ilişki ikisi için de yararlı olur: Baez, Dylan'ın henüz yayınlanmamış bestelerini alır, karşılığında onu kendi konserlerine çıkararak hayranlarına tanıttır.Bob Dylan ve Joan Baez'in beraber olduğu dönemlerden bir fotoğraf 1965 başlarında Bob Dylan, folk müziğin gerektirdiği akustik sınırların ötesine geçmeyi kafasına takar. Yarı akustik yarı elektrikli seslerden oluşmuş "Bringing It All Back Home" albümünü dokuz kişilik bir grupla kaydeder. Bu albümde yer alan “Mr. Tambourine Man” şarkısını akustik kaydetmiştir. Albümün çıkmasından bir hafta sonra “The Byrds” grubu bu şarkıyı elektrikli seslerle yeniden kaydeder ve folk-rock kategorisinde listebaşı olur. (Kolomb'un Amerika'ya o kadar yaklaşmışken Bahama adalarında takılıp kalması ve sonra Amerigo Vespucci'nin Amerika anakarasına ayak basan ve kıtaya adını veren ilk kaşif olmasını hatırlattı bu da bana.. Siz okyanuslarca yol geliyorsunuz, 'şu albümün bir kısmını elektrikli aletlerle seslendireyim..' diyorsunuz. Arada her nasılsa akustik sesli bıraktığınız bir şarkıyı sadece bir hafta sonra başka birisi elektrikli seslerle kaydedip malı götürüyor. Bob Dylan herhalde biraz bozulmuştur bu duruma, ne dersiniz?). “Mr. Tambourine Man” şarkısı daha sonraları “Çağdaş Terimler ve Deyimler Sözlüğü” gibi bir şey olur. Şarkının içerdiği deyimler ve kullandığı kelimelerin zenginliği ve Bob Dylan'ın şair tarafını net olarak anlatır. LIKE A ROLLING STONE KIRKBEŞLIĞIDylan'ın folk şarkıcılığından rock starlığına geçişi sancılı olur.1965'te Newport Folk Festivali'nde yeni şarkılarını Paul Butterfield Blues Band eşliğinde söylerken yuhalanır ve sahneden çekilir. Kendi ünü Joan Baez'in ününü geçmeye başladığında Joan Baez'le ilişkisinde sorunlar çıkar. (Barbra Streisand ile Kris Kristofferson'un başrolleri paylaştığı 'A Star is Born' filminde işlenen temanın, kadınla erkek rol değiştirmiş versiyonu gibi düşünün) Bob Dylan o sıralarda, menajerinin bir arkadaşı olan Albert Grossman'ın karısı Sara Lowndes ile ilişkiye girer. Kısa süre sonra da evlenirler. O günlerde çıkardığı "Highway 61 Revisited" albümünde yer alan 'Like a Rolling Stone' ayrıca 45'lik olarak yayinlanir ve Billboard 45'likler listesinde iki numaraya kadar yükselir. Altı dakikadan daha uzun süren bu asabi şarkı, 45'lik olarak çıkmış en uzun süreli şarkıdır. Bir sonraki albüm, 1966 tarihli “Blonde on Blonde”, bir diğer dönüm noktasıdır. Bob Dylan o sırada henüz 25 yaşındadır ama kendi neslinin “en önemli sesi” olarak görülmektedir. Üstünde bunun inanılmaz baskısını hissetmektedir. 29 Temmuz 1966'da geçirdiği ve neredeyse ölümüne yol açabilecek motosiklet kazasından sonra, Woodstock, New York'taki evinde karısı ve yeni doğan oğlu Jesse ile inzivaya çekilir. Birkaç yıl sonra çıkardığı "Nashville Skyline" hayranları arasında hayalkırıklığı yaratır. Hele ondan sonra gelen 1970 tarihli "Self Portrait" eleştirmenlerce 'sahici bir felaket' olarak nitelenir. 1971 tarihli "Tarantula" ise, Dylan'ın başarılı çalışmalarından çok uzaktır. Bob Dylan 1973 sonunda "Planet Waves" albümünü çıkarır ve 1974 Ocak ayından itibaren Amerika turnesine çıkar. Bu albüm Dylan'ın listebaşı olabilen ilk albümüdür. Bu turne sırasındaki konserleri efsane olur. Toplam 40 konserlik seri için toplam 658.000 kişilik yer olmasına rağmen, organizatörlere yazılı olarak iletilen taleplerin sayısı on iki milyon bileti geçmiştir. Konser kayılarından oluşan iki LP'lik "Before the Flood" albümü listelerde 3. Sıraya kadar çıkar. Dylan’ın 1974 konserleri geri dönüşünün zeminini hazırlar ve 1975 yılında yayınlanan “Blood on the Tracks” isimli albüm (dağılan evliliğinin hikayesininden esinlenerek hazırlamıştır) Dylan’ın listelerde bir numaraya ulaşan ikinci albümü olur. 1980’ler Dylan açısından eski başarılarından uzak geçer. Konserlerine devam etmesine ve her bir kaç yılda bir albüm çıkarmasına rağmen eski bir rock efsanesi, yaratıcılıkta şaşırtıcı derecede zorlanmaktadır. DOKSANLARIN SONUNDA GELEN GRAMMY ÖDÜLLERI90’lar boyunca, Dylan zamanını konserlere ve resim yapmaya ayırır. Belli aralıklarla eski folk şarkılarından toplama albümler yayınlasa da Dylan’ın yeni şarkılarını dinlemek için 90’ların sonunu beklemek gerekir. Dylan’ın yedi yıl aradan sonra yayınladığı ve yeni şarkılarının yer aldığı ilk album olan “Time Out of Mind” 1997 yılında yayınlanır. Son derece iyi yorumlar alan albüm beklenmedik bir şekilde ilk 10 listesine girer. Albümün başarısı Dylan adının yeniden gündeme gelmesini sağlar. 1998 yılında, Time Out of Mind üç dalda Grammy ödülü kazanır, (En İyi Albüm, En İyi Modern Folk Albümü ve En Iyi Erkek Rock Müzisyeni dallarında). Dylan’ın son albümü 2001 yılında “Love and Theft” adıyla yayınlanır.

en sevdiğim bob dylan parcası:http://www.youtube.com/watch?v=Hvht7fToVx0